البتّه در صورتي‌که، مادر براي شير دادن کودک خود، اجرت مطالبه کند، اجرت او از مال کودک (چنان‌چه دارايي داشته باشد) پرداخت مي‌گردد و هرگاه کودک دارايي نداشته باشد، پدر از باب نفقة اقارب، خواهد پرداخت و هرگاه پدر دارايي نداشته باشد، مادر از باب نفقة اقارب ملزم است مجاناً کودک خود را شير دهد و يا به ديگري واگذار کند و اجرت او را بپردازد.[1]

هم‌چنين از ذيل ماده 1176 قانون مدني استفاده مي‌گردد، عدم جواز اجبار مادر براي شير دادن به کودک، مشروط به اين است که، تغذيه کودک با غير شير مادر ممکن باشد، در غير اين صورت، اجبار وي منعي ندارد. بنابراين در صورتي که تغذيه طفل با شير ديگري يا شير خشک، يا شير گاو و يا غذا، موجب ناراحتي يا بيماري کودک شود، مادر نمي‌تواند از شير دادن به فرزند خود استنکاف نمايد و ملزم به آن مي‌گردد، زيرا در اين صورت حفظ نفس، منوط به آن است.[2]

ح: شيرخوارگي و ايجاد محرميت و قرابت

هرگاه طفلي از غير مادر طبيعي و نسبي خود با شرايطي که در فقه بيان شده، شير بنوشد، بين طفل و آن زن و نيز بين اطفال ديگري که اين زن به آن‌ها شير داده است، محرميت و قرابت ايجاد مي‌شود و آن زن، مادر رضاعي اين طفل محسوب مي‌شود و اطفالي که از اين زن شير خورده‌اند، برادران و خواهرانِ رضاعي وي مي‌گردند.

فقهاي اماميّه[3] و اهل سنّت[4] در اين حکم اتّفاق نظر دارند، هر چند در بعضي از شرايط آن، بحث و گفتکو است. البته قرابت رضاعي اختصاص به فقه و حقوق اسلام و کشور‌هاي اسلامي دارد و در حقوق اروپايي و غربي به چشم نمي‌خورد.

[1] . سيد حسن امامي، حقوق مدني 5: 188 ـ 189.

[2] . همان، 189.

[3] . ر. ک: کشف المرموز 2: 121؛ ايضاح الفوائد 3: 43 ـ 44؛ التنقيح الرائع 3: 42؛ الحدائق الناضرة 23: 317؛ بلغة الفقية 3: 121.

[4] . بداية المجتهد ونهاية المقتصد 2: 35؛ ابن قدامة، المغني 9: 206؛ بدائع الصنائع 3: 398.