ب: در روايت صحيح ديگري، ابن الصلاح کناني از امام صادق(عليه السلام) از چگونگي رضاع سؤال مي‌کند؟ حضرت پاسخ مي‌دهد: «يَحْرُمُ مِنَ الرَّضَاعِ مَا يَحْرُمُ مِنَ النَّسَبِ»[1] و ديگر رواياتي که به همين مضمون از طريق شيعه[2] و اهل سنّت[3] وارد شده است.

هم‌چنين در روايت صحيح از امام صادق(عليه السلام)، نقل شده که فرموده است: مرد نمي‌تواند عمّه و خاله و خواهر رضاعي خود را به ازدواج خود در‌آورد.[4]

ي: شرايط پيدايش قرابت رضاعي و محرميّت با رضاع

شير خوردن کودک از زن، کافي براي ايجاد قرابت رضاعي و حرمت نکاح بين آنان نمي‌باشد، بلکه منوط به تحقّق شرايطي است؛ برخي از اين شرايط مربوط به زن مرضعه و برخي مربوط به طفل رضيع مي‌باشد و بعضي نيز در تحقّق رضاع که موجب نشر حرمت مي‌گردد، مدخليّت دارد. در ادامه به اجمال به هر سه قسم از شرايط، اشاره مي‌شود.

1. شرايط زن مرضعه

1ـ زني که کودک را شير مي‌دهد، زنده باشد.[5]

2ـ شير زن، از حمل مشروع حاصل شده باشد، اعمّ از اين‌که با عقد دائم باشد يا منقطع و يا ملک يمين. بنابراين اگرکودک، شير زني را بخورد که بدون نکاح و حمل، شير‌دار شده يا با زنا حامله شده باشد، ايجاد محرميت نمي‌کند. در اين شرط بين فقهاي اماميّه اختلافي نيست.[6]

3ـ شير از نکاحي باشد که زن مرضعه از همان نکاح صاحب فرزند شده باشد، بنابراين اگر بعد از ازدواج، زن بدون اين‌که حامله و صاحب فرزند شود، شير در پستان داشته باشد و طفلي آن‌را بخورد، کفايت نمي‌کند.[7]

[1] . وسائل الشيعة 20: 371، باب 1 من ابواب ما يحرم بالرضاع، ح3.

[2] . همان: 487 و 490، باب 30 من ابواب ما يحرم بالمصاهرة، ح1 و 3 و 12.

[3] . الجامع الصحاح 3: 452 ـ 453، ح1148 و 1149؛ صحيح مسلم 2: 868، ح1446.

[4] . الکافي 5: 445، ح11؛ وسائل الشيعة 20: 402، باب 13 من ابواب ما يحرم بالرضاع، ح1.

[5] . المبسوط5: 296؛ السرائر2: 521؛ شرائع الاسلام2: 283.

[6] . جامع المقاصد 12: 204، ايضاح الفوائد 3: 45؛ مسالک الافهام 7: 207 ـ 208؛ جواهر الکلام 29: 264.

[7] . ر. ک: السرائر 2: 520؛ مسالک الافهام 7: 208؛ تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 147.