در روايت صحيحه، عبدالله بن سنان از امام صادق(عليه السلام) نقل مي‌کند که خطاب به او فرموده است: شيري که موجب حرمت و قرابت مي‌گردد، شيرِ زن شوهر‌داري است که بعد از حامله شدن او باشد و به تعبيري ديگر، شير از شوهر و براي کودک باشد. «قَالَ هُوَ مَا أَرْضَعَتِ امْرَأَتُكَ مِنْ لَبَنِكَ وَلَبَنِ وَلَدِكَ وَلَدَ امْرَأَةٍ أُخْرَى فَهُوَ حَرَامٌ».[1] البته در اين‌که، آيا شرط است فرزند متولّد شده باشد يا اين‌که حامله شدن زن کافي است، دو نظريّه مطرح شده است:

بعضي معتقدند، تولّد فرزند شرط نيست.[2] و برخي مانند، آيةالله فاضل لنکراني، ولادت طفل را شرط مي‌داند، زيرا انتساب شير زن به شوهر که در روايات به آن اشاره شده، به اين اعتبار است که فرزند از اوست و در صورتي که فرزند متولّد نشده باشد، اين انتساب صحيح نيست.[3]

2. شرايط مرتضع (طفل رضيع)

شرط است سن طفل رضيع (شيرخوار)، کم‌تر از دو سال باشد؛[4] شيخ مفيد در اين‌باره مي‌نويسد: «شيرخوارگي که موجب تحريم نکاح مي‌گردد، در موردي است که، طفل قبل از اين‌که دو سال کامل داشته باشد، شير بخورد، پس اگر دو ساله يا بيش‌تر باشد، شير خوردن او موجب حرمت نکاح نمي‌گردد».[5]

اين حکم بين فقيهان اجماعي[6] است و مستند آن، آيه شريفه قرآن[7]‌ است، که پيش‌تر ذکر شد، زيرا معناي رضاع در آن، شير دادن که موجب نشر حرمت (ايجاد محرميت) مي‌گردد، نه رضاع به معني لغوي آن.[8]

[1] . الکافي 5: 440، ح1؛ وسائل الشيعة 20: 389، باب 6 من باب مايحرم بالرضاع، ح4.

[2] . قواعد الاحکام 3: 21؛ جامع المقاصد 12: 201؛ ايضاح الفوائد 3: 45.

[3] . تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 147.

[4] . النهاية: 461؛ الخلاف 5: 99 ـ 100.

[5] . المقنعة: 503.

[6] . بلغة الفقية 3: 148.

[7] . سوره بقره 2: 233.

[8] . السرائر 2: 519.