شيخ طبرسي در برداشت از آيه مي‌نويسد: «شيرخوارگي بعد از دو سال موجب حکم به تحريم نکاح نمي‌گردد، و اين مطلب را به علماي اسلام نسبت مي‌دهد».[1]

هم‌چنين از پيامبر اسلام(صلي الله عليه وآله) نقل شده که فرموده است: بعد از فطام (از شير گرفتن طفل) شير خوردن او موجب حرمت نکاح نمي‌گردد، «لَا رَضَاعَ بَعْدَ فِطَامٍ».[2]

و مقصود از فطام در اخباري که اين لفظ به طور مطلق در آن‌ها به‌کار رفته، زماني است که طفل را از شير مي‌گيرند، يعني بعد از آن‌که دو ساله شد، شاهد اين برداشت، روايات[3] است.[4]

و در اين‌که آيا شرط است، کودکِ زن مرضعه که شير مربوط به اوست، کم‌تر از دو سال داشته باشد؟ دو نظريّه مطرح گرديده است،[5] ليکن مشهور فقها آن‌را شرط نمي‌دانند.[6]

3. شرايط تحقّق رضاع

1ـ شير مربوط به يک شوهر و يک زن باشد. بنابراين اگر زني طفلي را با شرايطي که در رضاع معتبر است، شير دهد، سپس طفل ديگري را در زماني‌که شوهر دوّم اختيار کرده از شير مربوط به او، شير دهد، بين دو طفل که از او شير خورده‌اند، نشر حرمت نمي‌شود، هر چند بين خود زن و دو طفل و هر يک از دو زوج، قرابت رضاعي تحقّق مي‌يابد.[7]

هم‌چنين اگر طفلي در شبانه روز مقداري از شير يک زن و مقداري از زن ديگري شير بخورد، موجب حرمت نمي‌شود، اگر چه شوهر آن دو زن، يک نفر باشد.

2ـ نظريّه مشهور بين فقهاي اماميه اين است که شير مستقيماً از پستان مکيده شود، بنابراين اگر شير زني را که در ظرف قرار گرفته بخورد، نشر حرمت نمي‌گردد.[8]

[1] . مجمع البيان 2: 113.

[2] . الکافي 5: 443، ح5.

[3] . همان: ح2 ـ 3.

[4] . جواهر الکلام 29: 296 ـ 297، تراث شيخ الاعظم (کتاب النکاح): 298.

[5] . ر. ک: الوسيلة الي نيل الفضيلة: 301.

[6] . شرائع الاسلام 2: 283؛ ارشاد الاذهان 2: 20؛ تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 155.

[7] . ر. ک: شرائع الاسلام2: 284؛ جواهر الکلام 29: 301؛ مسالک الافهام 7: 210؛ بلغة الفقية 3: 150 ـ 151.

[8] . مختلف الشيعة 7: 38؛ شرائع الاسلام 2: 282؛ جامع المقاصد 12 ک‌211؛ تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 149.