3ـ لازم است شير، خالص باشد و ممزوج به چيز ديگري نشود.[1]

4ـ از جهت کميّت و کيفيّت بايد اندازه معيّن داشته باشد، به اين معني که صرف مسمّاي شير خوردن کفايت نمي‌کند.

آيةالله فاضل لنکراني در اين‌باره مي‌نويسد: «به ضرورت فقه، مسمّاي شير خوردن (يعني بدون در نظر گرفتن کميت و تعداد آن) در ايجاد محرميّت، تأثيري ندارد.[2] در تعيين کميّت، دو نظريّه مطرح شده است، بعضي از فقها ده نوبت متوالي را کافي دانسته‌اند،[3] برخي ديگر معتقدند لازم است دفعاتي که طفل شير مي‌خورد، به پانزده نوبت متوالي برسد.[4] نظريّة دوّم به مشهور فقيهان و اکثر آن‌ها نسبت داده شده[5] و اگر پانزده و يا ده نوبت ـ با توجّه به اختلافي که در تعيين دفعات وجود دارد ـ شير خوردن تحقّق نيافت، شرط است شيرخوارگي طفل کم‌تر از يک شبانه روز نباشد، يعني در اين مدّت فقط از شير زن مرضعه تغذيه نمايد و از غذاي ديگري و يا شير زن ديگر استفاده نکند.

در اين خصوص بين فقها اختلافي نيست[6] و ادّعاي اجماع شده است.[7] هم‌چنين کيفيّت شير خوردن بايد به‌گونه‌اي باشد که استخوان طفل را محکم نموده وگوشت بروياند.[8] تعبير شهيد اوّل اين است که در نتيجه رضاع بايد يا در طفل، گوشت روييده شود و يا استخوانش محکم گردد[9] و شهيد ثاني، مرجع وملاک در تحقّق اين دو امر را قول اهل خبره مي‌داند. و براي اهل خبره شروطي ذکر مي‌کند، از جمله اين‌که عادل و متعدد باشند.[10]

[1] . تراث شيخ الاعظم (کتاب النکاح): 293.

[2] . تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 156 ـ 157.

[3] . السرائر 2: 520؛ المهذّب 2: 190؛ الکافي في الفقه: 285.

[4] . النهاية: 461؛ شرائع الاسلام 2: 282؛ جواهر الکلام 29: 285؛ تحرير الوسيلة 2: 266، مسألة 2، (في شرايط الرضاع).

[5] . مفاتيح الشرائع 2: 237؛ مسالک الافهام 7: 215؛ بلغة الفقية 3: 167 ـ 168.

[6] . ايضاح الفوائد 3: 46؛ تلخيص الخلاف 3: 109.

[7] . الخلاف 5: 97.

[8] . جواهر الکلام 29: 271؛ بلغة الفقية 3: 158؛ جامع المدارک 4: 177.

[9] . المعة الدمشقيّة: 111.

[10] . الروضة البهيّة 5: 156.