امر به پرداخت اجرت به اين زنان به وسيلة پدران اطفال، دليل است بر اين‌که نفقه بر آن‌ها واجب است. و معني اين جمله، اين‌گونه مي‌باشد: «اگر کودکان شما را بعد از جدايي و طلاق شير دادند، اجرت آن‌ها را بپردازيد».[1]

شيخ طوسي در توضيح استدلال به اين آيه مي‌نويسد: مقصود در اين آيه، زنان مطلّقه مي‌باشد نه مطلق زن‌ها، هر چند مطلّقه نباشند، زيرا وجوب پرداخت اجرت، «مشروط به رضاع شده است و اين مربوط به مطلّقات است و نفقة زوجه مشروط به رضاع نيست، افزون بر اين‌که نفقه را اجرت نمي‌گويند».[2]

2ـ در سوره بقره مي‌فرمايد: نه مادر حق دارد به کودک ضرر بزند و نه پدر. (لا تُضَارَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ).[3]

بعضي از مفسّرين معتقدند، مقصود در اين آيه، نهي از ضرر زدن به کودک است و اين گونه معني مي‌شود: «هر يک از پدر و مادر نبايد به کودک ضرر بزنند، مادر از اين جهت که او را شير ندهد و پدر از اين جهت که نفقة او را نپردازد».[4] بنابراين حکم حرام بودن ضرر بر کودک، عام است و شامل انواع ضرر مي‌گردد، از جمله امتناع از دادن نفقه.

3ـ در آيه ديگري مي‌خوانيم: فرزندان خود را از ترس فقر به قتل نرسانيد، روزي آن‌ها بر شما نيست و شما را ما روزي مي‌دهيم. (وَلا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ).[5]

در توضيح اين آيه گفته شده است که عرب جاهلي دو نوع قتل در مورد فرزندانشان داشتند، نوعي که با پندار غلط خودشان به خاطر حفظ ناموس بود و اين اختصاص به دختران داشت و نوعي ديگر از ترس فقر بود که جنبة عمومي داشت و پسر و دختر در آن تفاوت نمي‌کرد.

[1] . مجمع البيان 10: 47؛ امام فخر رازي، تفسير الکبير 30: 564.

[2] . المبسوط 6: 30.

[3] . سوره بقره 2: 233.

[4] . مجمع البيان 2: 114.

[5] . سوره اسراء 17: 31.