در روايت ديگري، غياث بن ابراهيم نقل مي‌کند: يتيمي را به نزد حضرت امير المؤمنين(عليه السلام) آوردند، فرمود: نزديکترين افراد عشيره و خانواده‌اش بايد نفقة او را بپردازند همان‌گونه که ميراث او را مي‌برند.[1]

اطلاق اين دو روايت، شامل خط اطراف، مانند برادر و خواهر و اولادِ آن‌ها در صورتي‌که صغير باشند، مي‌باشد. البته از اين روايات جواب داده شده که بايد حمل بر استحباب شوند.[2]

به هر صورت، مشهور ميان فقهاي اماميّه، استحباب انفاق بر اولاد اقارب است و دليل آن، آيه شريفه است که مي‌فرمايد: از خدايي بپرهيزيد که در نظر شما داراي اهميّت است و به هنگامي که مي‌خواهيد چيزي از ديگري طلب کنيد، نام او را ببريد و نيز از خويشاوندان (و قطع پيوند از آنها) بپرهيزيد. (وَاتَّقُوا اللهَ الَّذِي تَسَاءَلُونَ بِهِ وَاْلأَرْحَامَ).[3]

(اْلأَرْحَامَ) به معني خويشاندان، عطف بر «الله» مي‌باشد و دلالت بر اهميّت فوق‌العاده‌اي است که قرآن براي صله رحم قائل است، تا آنجا که نام ارحام بعد از نام خدا آمده است.

اين آيه، بر وجوب صله رحم و حرمت قطع پيوند با آن‌ها دلالت دارد و از مصاديق روشن صله رحم، انفاق به آن‌ها، به‌ويژه بر صغار و ضعفاي آنان مي‌باشد. شاهد اين برداشت، رواياتي است که در تفسير اين آيه شريفه وارد شده است، مانند آن‌که ابو‌بصير از امام صادق(عليه السلام) و او از جدّش امير المؤمنين(عليه السلام) نقل مي‌کند که فرموده است: با ارحام خود پيوند داشته باشيد و با آن‌ها نزديک شويد، هر چند با سلام نمودن بر آنها، سپس آن حضرت به آية مورد بحث استناد نمودند؛ «قٰالَ(عليه السلام): صِلُوا أَرْحَامَكُمْ وَلَوْ بِالتَّسْلِيمِ إِنَّ اللهَ يَقُولُ: اتَّقُوا اللهَ الَّذِي... ».[4]

هم‌چنين روايات بسيار ديگري بر اين مسأله دلالت دارد، به عنوان نمونه:

[1] . همان: 526، باب 11، ح4.

[2] . ر. ک: شرائع الاسلام 2: 352؛ جواهر الکلام 31: 371.

[3] . سوره نساء 4: 1.

[4] . وسائل الشيعة 21: 539، باب 19 من ابواب النفقات، ح2.