2. کفّاره قتل خطايي

در روايت صحيح از امام صادق(عليه السلام) نقل شده که فرمود: اگر فردي، ديگري را از روي خطا به قتل رساند، بايد ديه او را به اولياء مقتول بپردازد و برده‌اي نيز آزاد نمايد و اگر برده نيافت و يا نتوانست، شصت روز پي در پي روزه بگيرد و اگر قدرت بر انجام آن هم نداشت، شصت مسکين را هر کدام با يک مدّ طعام، اطعام کند، «فَإنْ لَمْ يَسْتَطِعْ أِطْعَمَ سِتِّينَ مِسْكينًا مُدّاً مُدّاً».[1]

3. کفّاره افطار عمدي در ماه رمضان

امام صادق(عليه السلام) در مورد کسي که در ماه رمضان به عمد، روزه را افطار کرده است، مي‌فرمايد: بايد برده آزاد کند يا شصت روز پي در پي روزه بگيرد و يا شصت نفر از مساکين را اطعام دهد و اگر قدرت اين را نيز ندارد، به هر مقدار مي‌تواند به فقرا صدقه دهد.[2]

4. کفّاره حلف نذر و عهد

در اين‌باره نيز رواياتي به مضاميني که در ذيل عناوين قبل ذکر گرديده، وارد شده است.[3]

5. کفّاره همبستر شدن مرد با زن خود در حال اعتکاف

ديدگاه مشهور فقها اين است که، کفاره همبستر شدن در حال اعتکاف، همانند کفاره افطار عمدي در ماه رمضان مي‌باشد.[4]

6. کفّاره حنث «شکستن» قسم

اگر فرد با آن‌چه براي انجام يا ترک آن، قسم خورده است، مخالفت نمايد، بايد کفاره بدهد و کفاره آن طبق دستور صريح قرآن کريم، چنين است: طعام دادن به ده فقير يا ده نفر از آنان را لباس پوشاندن و يا يک برده را آزاد نمودن، و اگر قدرت بر انجام يکي

[1] . وسائل الشيعة 22: 374، باب 10 من ابواب الکفارات، ح1.

[2] . الکافي 4: 101 ـ 102، ح1.

[3] . وسائل الشيعة 22: 394 ـ 395، باب 23‌ ـ 24 من ابواب الکفارات، ح7 و 2 و 1.

[4] . الحدائق الناضرة 13: 498؛ جواهر الکلام 33، 171؛ جامع المدارک 5: 5 ـ 6.