از آن سه را ندارد، سه روز روزه گرفتن. (إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكينَ مِنْ أَوْسَطِ ما تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاثَةِ أَيّامٍ).[1]

رواياتي[2] نيز بر اين حکم دلالت دارد و مکلّف در پرداخت آن، داراي اختيار مي‌باشد و بدين‌جهت اين قسم از کفارات را، کفارة مخيّره[3] ناميده‌اند.

7. کفاره قتل عمد

اگر فردي، انسان مؤمن را از روي عمد به قتل رساند، بايد کفاره جمع بپردازد، يعني برده را آزاد نمايد و دو ماه پي در پي روزه بگيرد و شصت مسکين نيز طعام دهد.

روايات بسياري در اين‌باره وارد شده است، از جمله، از امام صادق(عليه السلام) سؤال شد آيا کسي که فرد مؤمني را عمداً بکشد، براي او توبه و بازگشت مي‌باشد. فرمودند: اگر مؤمن را به دليل اين‌که مؤمن است، عمداً کشته است راهي براي توبه ندارد، ولي چنان‌چه به دليل غضب يا هر علّت ديگري کشته باشد، توبه‌اش به اين است که قصاص شود. او بايد به نزد اولياي مقتول برود و بر گناه خويش اقرار نمايد و آن‌ها اگر او را بخشيدند و قصاص نکردند، بايد ضمن پرداخت ديه و آزاد نمودن برده و گرفتن روزه شصت روز پي در پي، و اطعام شصت مسکين، به درگاه الهي توبه نمايد. «فَإِنْ عَفَوْا عَنْهُ فَلَمْ يَقْتُلُوهُ أَعْطَاهُمُ الدِّيَةَ وَأَعْتَقَ نَسَمَةً وَصَامَ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ وَأَطْعَمَ سِتِّينَ مِسْكِيناً تَوْبَةً إِلَى اللهِ عَزَّوَجَلَّ».[4]

نتيجه آن‌که؛ يکي از مصاديق مصرف در کليّه کفارات، اطعام نمودن يا پوشاندن مساکين و فقرا و کودکان آن‌ها است. بنابراين کفّارات مختلف که ممکن است بسياري از آن‌ها واجب شود در صورتي که مسلمانان به وظيفه خود عمل نمايند، مي‌تواند در تأمين نفقه کودکان بي‌سرپرست و ايتام و فقرا، سهم بسزايي داشته باشد.

[1] . سوره مائده 5: 89.

[2] . الکافي 7: 451، ح1.

[3] . المبسوط 6: 207؛ ايضاح الفوائد 4: 78؛ مسالک الافهام 10: 13؛ جامع المدارک 5: 8.

[4] . الکافي 7: 276، ح2.