2ـ هم‌چنين فرموده است: درباره فرزندان کار را با مشاوره شايسته انجام دهيد، (وَأتَمِرُوا بَينَکُم بِمَعرُوفٍ).[1]

يعني درباره سرنوشت فرزندان و به طور کلّي امور مربوط به آن‌ها، مانند حضانت و نگهداري و تربيت، با مشاوره يکديگر و به طور شايسته و شناخته شده تصميم بگيريد، مبادا اختلافات دو همسر ضربه بر منافع کودکان وارد سازد، از نظر جسمي و ظاهري گرفتار خسران شوند يا از نظر عاطفي از محبّت و شفقت لازم محروم بمانند، پدر و مادر موظّفند خدا را در نظر بگيرند و منافع نوزاد بي دفاع را فداي اختلافات و اغراض خويش نکنند.

جمله (وَأتَمِرُوا) از ماده ايتمار، گاه به معني «پذيرا شدن دستور» و گاه به معني «مشاوره» مي‌آيد و معني دوم در اين‌جا مناسب‌تر است و تعبير به معروف، تعبير جامعي است که هر گونه مشاوره‌اي را که خير و صلاح در آن باشد، شامل مي‌گردد.[2]

بعيد نيست بتوان از آيه استفاده نمود که وجوب حفظ و نگهداري طفل بر والدين امري روشن و مسلّم است و در صورت اختلاف بايد با مشاوره شايسته و در چارچوب مشخص که مصلحت طفل رعايت شود، انجام وظيفه شود.

3ـ روايات بسياري درباره اصل استحقاق والدين بر حضانت طفل و تعيين زمان مسئوليت هر کدام وارد شده است، مانند اين که راوي با سند صحيح نقل مي‌کند، بعضي از دوستان ايشان طي نامه‌اي از امام صادق(عليه السلام) سؤال کرده است، همسر خود را مطلّقه ساخته در حالي که از او فرزند داشته است، در اين صورت حضانت فرزندانشان با کداميک از پدر و يا مادر مي‌باشد؟ آن حضرت در جواب نوشته‌اند: مادر در امر حضانت نسبت به فرزندش استحقاق بيشتري دارد تا هفت سال و اگر او بخواهد مي‌تواند حق خود را به پدر طفل واگذار نمايد، فَکَتَبَ(عليه السلام): «اَلمَرأَةُ اَحَقُّ بِالوَلَدِ إلي أَن يبلُغَ سَبعَ سِنينَ إلاّ أَن تَشاءَ المَرأَةُ» .[3]

[1] . سوره طلاق6:65.

[2] . ر. ک: تفسير نمونه248:24، مجمع البيان47:10، التفسير المنير في العقيدة و الشريعة669:14، التفسير الکاشف353:7.

[3] . وسائل الشيعة 472:21، باب81، من ابواب احکام الاولاد، ح6.