شايسته (در مدت شير دادن) بپردازد، (وَالوَالِدَاتُ يُرضِعنَ أَولادَهُنَّ حَولَينِ کامِلَينِ... وَ عَلَي المَولُودِ لَهُ رِزقُهُنَّ وَ کِسوَتُهُنَّ بِالمَعرُوفِ)[1].

اين آيه به صراحت دلالت دارد، حق شير دادن به طفل در دو سال شيرخوارگي براي مادر است و اوست که مي‌تواند در اين مدت از فرزند خود نگهداري کند و به تعبيري ديگر، حق حضانت نيز به مادر داده شده است[2]، زيرا تغذيه جسم و جان نوزاد در اين مدّت با شير و عواطف مادر پيوند ناگسستني دارد، از طرفي عواطف مادر نيز بايد رعايت شود، زيرا او نمي‌تواند آغوش خود را از کودکش خالي ببيند و در برابر وضع نوزادش بي تفاوت باشد. بنابراين قرار دادن حق حضانت و نگهداري و شير دادن براي مادر يک نوع حق دو جانبه مي‌باشد، هم براي رعايت حال فرزند است و هم مادر.[3]

2ـ روايات بسياري در تعيين زمان اولويت والدين نسبت به حضانت اطفال وارد شده است و نظريه مشهور مقتضاي جمع بين آن‌ها است.

توضيح اين‌که، در بعضي از روايات از امام صادق(عليه السلام) سؤال شده، مردي همسرش را که از او فرزند دارد، طلاق داده است، کدام يک از زن يا شوهر به حضانت فرزند سزاوارترند؟ امام(عليه السلام) مي‌فرمايد: زن مادام که ازدواج نکرده است، سزاوارتر است. «اَلمَرأَةُ أَحَقُّ بِالوَلَدِ ما لَم تَتَزَوَّج».[4]

در روايت ديگري آمده است: مادر در حضانت طفل تا پايان شيرخوارگي سزاوارتر است، «فَهِي أَحَقُّ بِابنِها حَتّي تَفطِمَهُ».[5]

و در روايت صحيح ديگري که پيش‌تر ذکر شد امام(عليه السلام) فرموده‌اند: مادر تا هفت سال در حضانت اولويت دارد مگر اين‌که حاضر شود از حق خود بگذرد. «اَلمَرأَةُ أَحَقُّ بِالوَلَدِ إلَي أَن يَبلُغَ سَبعَ سِنينَ إِلاّ أَن تَشاءَ المَرأَةُ».[6]

[1] . سوره بقره233:2.

[2] . ر. ک: تفسير الميزان2: 240 ـ 241، مجمع البيان2: 113 ـ 114.

[3] . ر. ک: تفسير نمونه185:2.

[4] . وسائل الشيعة471:21باب 81من ابواب احکام الاولاد، ح4.

[5] . همان: ح2.

[6] . همان472:21، باب 81من ابواب احکام الاولاد، ح6.