روايت دوّم و سوّم بر نظريه مشهور دلالت دارد، ديگر روايات نيز به قرينه صراحت اين دسته از روايات بر همين معني حمل و بين آن‌ها جمع مي‌گردد. بنابراين به مفاد روايات مادر تا دو سال در مورد پسر و تا هفت سال در مورد دختر بر پدر اولويت در حضانت اولويت و تقدّم دارد مگر در صورتي که بعد جدايي پدر ازدواج نموده باشد.

افزون بر اين، اولويت داشتن مادر در حضانت طفل در سال‌هاي نخستين زندگي، امري طبيعي و منطقي است، زيرا مهرباني و از خود گذشتگي مادر و مراقبت و مواظبت او از طفل، از هر کسي بيش‌تر است و کودک در اين سنين به مادر از هر شخص ديگر نيازمندتر است، وقتي مدّت شيرخوارگي کودک پايان يافت پدر نسبت به حضانت پسر، و مادر نسبت به حضانت دختر تا هفت سالگي اولويت دارند.

البته در مسأله ديدگاه‌هاي ديگري نيز وجود دارد:

ب: شيخ مفيد معتقد است، مادر تا زمان نه سالگي دختر در حضانت وي اولويت دارد.[1]

ج: شيخ طوسي معتقد است، مادر نسبت به پسر تا هفت سال و نسبت به دختر تا زماني که ازدواج نکرده، اولويت دارد.[2]

د: مادر تا زماني‌که ازدواج نکرده در حضانت اولويت دارد.[3]

هـ: مادر تا دو سال در حضانت اولويت دارد و بعد از آن بستگي به نظر قاضي دارد.[4]

صاحبان هر يک از اين اقوال براي اثبات مدعاي خود به رواياتي استناد نموده که توضيح در مورد آنها از هدف کتاب خارج مي‌باشد، در اين خصوص به موسوعة احکام الاطفال مراجعه شود.[5]

[1] . المقنعة: 531، المراسم العلوية: 166، المهذّب البارع426:3.

[2] . الخلاف5: 131 ـ 132.

[3] . المقنع: 360.

[4] . محمد جواد مغنيه، فقه الامام الصادق(عليه السلام) 5: 313 ـ 314.

[5] . ر. ک: موسوعة احکام الاطفال و ادلتها 1: 325 و بعد از آن.