و عمومي، چون عمل او محترم است به وي اجرت تعلّق مي‌گيرد، مگر اين‌که حضانت کننده طفل، قصد تبرّع داشته باشد.

ممکن است گفته شود انجام حق حضانت با مجاني بودن آن، ملازمه ندارد، بلکه همان‌گونه که مادر براي شير دادن به طفل مي‌تواند مطالبه اجرت کند، حق خواهد داشت براي نگهداري طفل نيز دستمزد و اجرت بگيرد.

در پاسخ مي‌توان گفت: شير دادن با حضانت متفاوت است، زيرا شير دادن جزء وظايف زن نيست. افزون بر آن، دليل روشن از آيات و روايات وجود دارد که زن مي‌تواند براي شير دادن، به طفل، مطالبه اجرت نمايد، در حالي که حضانت از جمله وظايف زن است، پس قياس حضانت به شير دادن قياس مع الفارق است.

البتّه تمام هزينه حضانت و از جمله اجرت حضانت ـ بر طبق نظريه کساني که مادر را مستحق مطالبه اجرت حضانت مي‌دانند ـ به عهده پدر است و اگر پدر فوت کند و فرزند دارايي داشته باشد از اموال فرزند پرداخت مي‌شود و در مرحله سوّم به عهده مادر و ديگر اقوام مانند جدّ پدري و... مي‌باشد.

13. پايان زمان حضانت

با رسيدن کودک به سن بلوغ و رشد، حضانت پايان مي‌يابد و هيچ کس حتّي پدر و مادر حق حضانت بر او را ندارد، چرا که حضانت، نوعي ولايت است و کسي بر فرد بالغ و رشيد ولايت ندارد، بنابراين بعد از بلوغ، فرزند مي‌تواند نزد هر کدام از پدر و مادر يا غير آن دو که بخواهد، بماند.[1]

مرحوم محقّق در اين باره مي‌نويسد: «با رسيدن کودک به سن رشد، ولايت پدر و مادر نسبت به او پايان مي‌يابد و مي‌تواند نزد هر کدام از آن دو که تمايل داشت[2]، بماند». شهيد ثاني نيز مي‌گويد: «اين حکم مورد توافق فقها است».[3]

[1] . المبسوط39:6، السرائر653:2، کشف اللثام549:7، تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 565.

[2] . شرائع الاسلام346:2.

[3] . مسالک الافهام436:8.