آنان حضانت را هم به معني تربيت دانسته و در تعريف آن گفته‌اند: «حضانت: ولايت و اقتداري است براي تربيت نمودن طفل»[1]. البته برخي ديگر فائده حضانت را تربيت طفل دانسته‌اند.[2]

در اصطلاح حقوقي نيز تربيت به معناي پرورش روحي و اخلاقي اطفال به‌کار رفته است[3]. يکي از صاحب‌نظران در حقوقي مدني آن‌را اين‌گونه تعريف مي‌نمايد: «تربيت طفل عبارت است از آموختن آداب اجتماعي و اخلاق متناسب با محيط خانوادگي او و هم‌چنين کوشش در فراگرفتن علم يا صنعت يا حرفه متناسب با زمان و وضعيت اجتماعي خانوادگي که بعداً بتواند به‌وسيله به دست آوردن عايدات کافي، زندگاني خود را به رفاه بگذارند».[4] اين تعريف شامل تعليم نيز مي‌باشد.

4. تعليم در لغت

تعليم از واژه «علم» اشتقاق يافته که به معني ضدّ جهل است و به معني معرفت و آگاهي نيز به‌کار رفته است.[5]

راغب در مفردات مي‌نويسد: «اعلام و تعليم در اصل به يک معني است، اعلام در موردي به‌کار مي‌رود که خبري سريعاً ذکر شود، و تعليم مربوط به جايي است که چيزي تکرار گردد، به صورتي که اثر آن در نفس متعلّم باقي بماند».[6]

5. تعريف تعليم

بنابراين تعليم عبارت است از آموختن معلّم آن‌چه را که مي‌داند و مي‌شناسد، با تکرار و تکثير به متعلّم، به طوري که اثر آن در نفس او باقي بماند.

[1] . قواعد الاحکام101:3، مسالک الافهام421:8.

[2] . رياض المسائل144:12.

[3] . سيد حسين صفايي، اسدالله امامي، حقوق خانواده149:2.

[4] . ر. ک: سيد حسن امامي، حقوق مدني190:5.

[5] . مصباح المنير: 427، مجمع البحرين1259:2، لسان العرب416:4.

[6] . مفردات الفاظ القرآن: 580 ـ 581.