پی نوشت ها

[1] ـ اعیان الشیعه 6/23.
[2] ــ المجدی فی انساب الطالبیین 159.
[3] ــ عمده الطالب 239 و241.
[4] ــ رجال البرقی 19.
[5] ــ عمدة الطالب 242.
[6] ــ رجال النجاشی 1/161.
[7] ــ مقاتل الطالبیین 257 المجدی 159.
[8] ــ عمدة الطالب 241 المعارف 216.
[9] ــ رجال الطوسی 168.
[10] ــ المجدی 159.
[11] ــ میزان الاعتدال 1/535.
[12] ــ رجال النجاشی 1/161.
[13] ــ خلاصة تهذیب تهذیب الکمال 2/339.
[14] ــ تاریخ الاسلام 12/122.
[15] ــ مقاتل الطالبیین 257.
[16] ــ رجال النجاشی 1/161.
[17] ــ تقریب التهذیب 1/176. 18 ـ اعیان الشیعه 6/23.
[19] ــ المجدی 159.
[20] ــ الذریعه 6/323
[21] ــ المجدی 159.
[22] ــ تاریخ الاسلام 12/122.
[23] ــ اعیان الشیعه 6/23 تقریب التهذیب 1/176.
[24] ــ اعیان الشیعه 6/23.*

دیگر منابع: تنقیح المقال 1/328 جامع الرواة 1/241 رجال ابن داود 1 و7 لسان المیزان 2/284 الطبقات الکبری 5/325 الوافی بالوفیات 12/367 اختیار معرفة الرجال 127 و414 الفهرست(طوسی)104.

حسین ـ رسی (م 298 هـ )

ابوعبدالله حسین بن قاسم رسی بن ابراهیم طباطبا مهدی بالله رسی حسنی طباطبا.

از نوادگان امام حسن مجتبی(علیه السلام) بود و در قرن سوم می زیست و پس از مرگ پدرش در سال 246 هـ ، به امامت زیدیه در صعده و صنعا (یمن) رسید.1 بر اثر تبلیغات وی در یمن، مذهب شیعی زیدی در کنار مذاهب دیگر اسلامی رشد و گسترش یافت و اندکی پس از آن بانفوذترین مذهب اسلامی در آن منطقه گردید. رواج مذهب زیدی زمینه پیدایش دولت بنی طباطبا را پدید آورد و فرزندش یحیی، اولین امام زیدی از سلسله بنی طباطبا گردید.2 فخر رازی وی را از فقهای طبرستان و فردی عابد و عالم خوانده است.3 وی فردی کریم و بزرگوار بود و در سال 298 هـ در صعده وفات یافت.

آثار او عبارت اند از: الامامة فی اثبات النبوة و الوصیه (جوابات المسائل الواردة من البلاد) و التوحید و العدل.4

پی نوشت ها

[1] ـ فرهنگ زندگی نامه ها 1/537.
[2] ــ دائرة المعارف بزرگ اسلامی 2/59.
[3] ــ الشجرة المبارکه 24.
[4] ــ اعیان الشیعه 6/134.*

دیگر منابع: عمدة الطالب 204 دائرة المعارف الشیعیة العامه 8/318 الذریعه 5/216 المجدی 78 الفخری 102 و 106 تهذیب الانساب 65.

حسین ـ رواسی (زنده در قرن دوم هجری)

حسین بن عثمان بن زیاد رواسی.

از قبیله بنی رواس، تیره ای از عامر بن صعصه می باشد.1 او از سماعة بن مهران،2 ابن مسکان،3، عمر بن ابی نصر،4 سدیر5 و دیگران روایت نقل کرده و محمد بن عیاش،6 جعفر بن مثنی العطار،7 فضالة بن ایوب،8 عبدالله ابن ایوب،9 محمد بن ابی عمیر10 و دیگران از ایشان روایت نقل کرده اند. رجال نویسان وی را محدثی فاضل، موثق و مورد اعتماد11 و امامی مذهب دانسته اند.12 اثر او کتاب الحدیث می باشد13 که محمد بن عیاش و محمد بن ابی عمیر آن را نقل کرده اند.14 برخی از رجالیون وی را با حسین بن عثمان بن شریک عامری یکی دانسته اند.15 وفاتش به دست نیامد، ولی می توان آن را در نیمه دوم قرن دوم تخمین زد.

پی نوشت ها

[1] ـ ریحانة الادب 2/335.
[2] ــ تهذیب الاحکام 2/245.
[3] ــ جامع الرواة 1/246.
[4] ــ جامع الرواة 1/246.
[5] ــ اختیار معرفة الرجال 236.
[6] ــ الفهرست (طوسی) 57.
[7] ــ تنقیح المقال 1/335.
[8] ــ اختیار معرفة الرجال 236.
[9] ــ تهذیب الاحکام 10/262.
[10] ــ اعیان الشیعه 6/89 .
[11] ــ اختیار معرفة الرجال 372.
[12] ــ دائرة المعارف الشیعیة العامه 8/248.
[13] ــ الذریعه 6/324.
[14] ــ اعیان الشیعه 6/89 .
[15] ــ معجم رجال الحدیث 6/28.*

دیگر منابع: معالم العلماء 40 قاموس الرجال 3/483 نقد الرجال 107 مستدرکات علم رجال الحدیث 3/152.

حسین ـ زیّات (قرن سوم هجری)

ابوعبدالله حسین بن بسطام بن سابور زیّات نیشابوری، مشهور به ابن بسطام.

او را از دانشمندان شیعه1 و از محدثان بزرگ دانسته اند که در دوره غیبت صغری زندگی می کرد. او هم عصر ابن قولویه قمی و ثقة الاسلام کلینی بود.2 ابن بسطام از محمد بن خلف بن موهب طاهری در قزوین روایت آموخته و نقل کرده است3 که حکایت از سفر یا سکونت حسین و برادرش عبدالله در قزوین دارد. همچنین از عبدالله بن موسی،4 حفص بن عمر، خطیب بن مرزبان عطار5 و محمد بن ابراهیم علوی روایت نقل کرده است.6 از وی حسین نوفلی روایت