سپری کرد.5 وی معاصر شاعران معروفی چون نابغه جعدی، ابوذوئیب هذلی و شماخ بن ضرار بود.6 لبید خدمت پیامبر(صلی الله علیه وآله) رسید و اسلام آورد.7 وی که از جنگجویان8 دوره جاهلیت9 و از شعرای مشهور آن زمان بود،10 پس از مسلمان شدن علاقه ای به سرودن شعر نداشت،11 تنها یک بیت شعر سروده است.12 او جزء کسانی است که معلقات سبع را به نظم درآورده اند.13 وی مردی راستگو و دارای بیانی شیرین بود.14 عامری دارای عمری طولانی بود،15 به طوری که عمر وی را تا160 سال نیز ذکر کرده اند.16 سرانجام وی در سال 41هـ 17 در کوفه درگذشت18 و در صحرا دفن شد.19 در تاریخ وفاتش اختلاف است.20 اثر لبید دیوان می باشد21 که اشعار وی را ابوسعید سکری، ابوعمرو شیبانی، اصمعی، طوسی و ابن سکیت جمع آوری کرده اند.22

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ التراث العربی 2/2/33.
[2] ــ الاصابه 6/5.
[3] ــ تاریخ التراث العربی 2/2/33.
[4] ــ المعارف 332.
[5] ــ الاغانی 15/361.
[6] ــ تاریخ التراث العربی 2/2/33.
[7] ــ تاریخ الاسلام 4/110.
[8] ــ طبقات فحول الشعراء 1/135.
[9] ــ الاصابه 6/4.
[10] ــ الموشح 89.
[11] ــ اسد الغابه 4/261.
[12] ــ الاغانی 15/369.
[13] ــ العقد الفرید 6/119.
[14] ــ طبقات فحول الشعراء 1/135.
[15] ــ الاغانی 15/361.
[16] ــ التاریخ الکبیر 7/249.
[17] ــ الاستیعاب 3/1338.
[18] ــ الجرح و التعدیل 2 / 3 / 181.
[19] ــ المعارف 332.
[20] ــ الاصابه 6/4 الاستیعاب 3/1338.
[21] ــ تاریخ التراث العربی 2/2/33.
[22] ــ الفهرست (الندیم) 178.*

دیگر منابع: الذریعه 9/941 طبقات الشعراء 30.

لجیم ـ نمیری (زنده در قرن سوم هجری)

ابونجده لجیم بن سعد نمیری.

از شعرای قبیله بنی عجل و از نزدیکان و ملازمان احمد بن عبدالعزیز بن ابی دلف عجلی، چهارمین حاکم از حکام بنی دلف کردستان بود و بین سال های 265 تا 280هـ حکومت می کرد.1 هنگامی که یکی از فرماندهان احمد بن عبدالعزیز گریخته و به عمرو بن لیث پناهنده شد و احمد از این واقعه سخت ناراحت شد، ابونجده با دو بیت شعری که برای او سرود او را از این حالت بیرون آورد و خوشحال نمود، لذا احمد دستور داد او را اکرام کرده و جوایزی به او عطا کنند.2 اثر او مجموعه ای از اشعار در سی ورقه می باشد.3

پی نوشت ها

[1] ـ لغت نامه دهخدا 1/1021.
[2] ــ الاغانی 24/51 و 52.
[3] ــ الفهرست (الندیم) 185.*

لَغذهحسن ـ لغذه لقیط ـ محاربی (م 190هـ )

ابوهلال لقیط بن بکیر بن نضر محاربی کوفی.

از قبیله بنی محارب یا از قیس عیلان و اهل کوفه بود.1 جماعتی از جمله ابن اعرابی در محضر او کسب علم نموده و افرادی چون اسحاق موصلی و مرزبانی از او روایت کرده اند.2 وی اخباری،3 عالم به ادب،4 از راویان کوفه، شاعر، نویسنده و دارای خلقی تند5 بود. یاقوت او را صدوق دانسته و گوید که اشعاری در وصف مهدی خلیفه عباسی (خلافت 158 ـ 169هـ ) سروده است. سرانجام در سال 190هـ درگذشت.6 آثار وی کتاب های الحراب و اللصوص،7 اخبار الجن،8 کتاب السمر9 و کتاب فی النساء10 می باشد.

پی نوشت ها

[1] ـ الاعلام 5/244.
[2] ــ معجم الادباء 17/37.
[3] ــ میزان الاعتدال 3/419.
[4] ــ الاعلام 5/244.
[5] ــ الفهرست (الندیم) 106.
[6] ــ معجم الادباء 17/37و40.
[7] ــ الفهرست (الندیم) 106.
[8] ــ کشف الظنون 3/41.
[9] ــ همان 4/303.
[10] ــ معجم المؤلفین 8/157.*

دیگر منابع: کشف الظنون 5/841 دائرة المعارف الشیعیة العامه 15/472 تاریخ الاسلام 13/430.

لَکذهحسین ـ لغذه لوط ـ أزدی (م پیش از 170هـ )

ابومخنف لوط بن یحیی بن سعید بن مخنف بن سالم بن حارث ازدی عامری.

ابومخنف اهل کوفه و از قبیله ازد بود.1 از اصحاب و شاگردان امام صادق(علیه السلام) به شمار می رفت و از آن حضرت روایت کرده است.2 شیخ طوسی به نقل از کشّی، او را جزو اصحاب امام علی(علیه السلام) آورده و می گوید که چنین نیست، بلکه پدرش یحیی صحابی آن حضرت بوده است. شیخ همچنین نام ابومخنف را جزو صحابه امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) ذکر می کند.3 احتمال می رود که نام ابومخنف با نام