ابن ابی مطر از او روایت نمودند.2 اسکندرانی فقیه مصر بود و ریاست مذهب مالکی در نهایت به او رسید. وی زمانی به دمشق رفت و با احمد بن طولون همراه شد، اما سپس به انزواطلبی در بعضی از پناهگاه های شام روی آورد و در آنجا به سال 269هـ درگذشت. برخی سال وفات ابن مواز را 281هـ دانسته اند.3 وی دو کتاب دارد که عبارت اند از: الحافل در فقه4 و موازیه که بخشی از آن در باب فقه مالکی می باشد و در خزانه محمد طاهر بن عاشور در تونس موجود است.5

پی نوشت ها

[1] ـ معجم المؤلفین 8/200.
[2] ــ تاریخ مدینة دمشق 51/198.
[3] ــ سیر اعلام النبلاء 13/6.
[4] ــ الوافی بالوفیات 1/336.
[5] ــ الاعلام 5/294.*

دیگر منابع: مختصر تاریخ دمشق 21/331 شذرات الذهب 2/177 العبر 13/6 النجوم الزاهره 3/86 دائرة المعارف بستانی 1/714 فرهنگ زندگی نامه ها 1/771.

محمد ـ اسلمی (زنده در قرن دوم هجری)

ابوعاصم محمد بن حمزه مدنی.

بنابر نقل علامه امینی در الغدیر و حصری در زهر آلاداب، وی در زمان حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی طالب(علیه السلام)(م 168هـ )، امیر مدینه از جانب منصور دوانیقی1 می زیست و فردی شاعر بود.2 حصری در دو مورد از ابوعاصم یاد کرده است: در موردی آورده که ابوعاصم اشعاری در هجو حسن بن زید بن حسن سروده و اشعار وی را ذکر کرده و در موردی دیگر نقل کرده که ابوعاصم اسلمی در حالی که لباس عربی به تن داشت به صورت فردی ناشناس وارد مدینه شد و با دیدن حسن بن زید با سروده های خویش زبان به مدح وی گشود. حسن بدون آنکه وی را بشناسد، احترام کرد و عبای خویش را برای وی پهن کرد و ابوعاصم را روی آن نشانید و ده هزار درهم پاداش به او داد.3 علامه امینی در الغدیر اشعاری را که ابوعاصم در مدح حسن بن زید سروده، نقل کرده است.4 الندیم مجموع سروده های وی را بیست برگ دانسته است.5 تاریخ وفات اسلمی معلوم نیست، ولی به اعتبار هم زمانی او با حسن بن زید، از رجال قرن دوم به شمار آمده است.

پی نوشت ها

[1] ـ عمدة الطالب 90. 2 ـ الغدیر 7/127 زهر الاداب 1/127 و 128.
[3] ــ زهر الاداب 1/127 و 128.
[4] ــ الغدیر 7/127.
[5] ــ الفهرست (الندیم) 185.*

دیگر منابع: لغت نامه دهخدا 1/497.

محمد ـ اشعری (در عصر امام جواد(علیه السلام))

ابوعلی محمد بن عیسی بن عبدالله اشعری قمی.

او از اصحاب امام رضا و امام جواد(علیهما السلام) بود و از آن دو امام1 و از محمد بن سلیمان روایت کرده است.2 وی را در نقل روایت ثقه و بزرگ قمیین و از موجّهین اشعری ها دانسته اند.3 افرادی چون احمد برقی، محمد بن حسن صفار، محمد بن علی بن محبوب و دیگران از وی روایت کرده اند.4 کتاب الخطیب تألیف اوست.5 بیش از این اطلاعی از وی به دست نیامد.

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 2/227.
[2] ــ جامع الرواة 2/165.
[3] ــ رجال النجاشی 2/227.
[4] ــ جامع الرواة 2/165.
[5] ــ رجال النجاشی 2/227.*

دیگر منابع: معجم رجال الحدیث 17/110 قاموس الرجال 9/499 منهج المقال 313 نقد الرجال 326 رجال ابن داود 330 مجمع الرجال 6/15 الذریعه 7/185 خلاصة الاقوال 154 مستدرکات علم رجال الحدیث 7/275.

محمد ـ اشعری (در عصر امام صادق(علیه السلام))

ابوجعفر محمد بن مفضل بن ابراهیم بن قیس بن رمانة اشعری کوفی عربی.

از اصحاب امام جعفر صادق(علیه السلام) بود1 و از پدرش مفضل و ابن ابی عمیر روایت نقل کرده است.2 افرادی چون محمد بن سعید3 و احمد بن محمد4 (ابن عقده) از وی روایت نقل کرده اند. او از شیعیان امامی کوفه بود.5 همه رجال نویسان وی را مورد اعتماد دانسته اند.6 آثار وی کتاب التقیه و مجالس الائمه(علیهم السلام)می باشد.7

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 302.
[2] ــ مستدرکات علم رجال الحدیث 7/335.
[3] ــ رجال النجاشی 2/229.
[4] ــ مستدرکات علم رجال الحدیث 7/335.
[5] ــ رجال النجاشی 2/229.
[6] ــ خلاصة الاقوال 154 رجال النجاشی 2/229.
[7] ــ رجال النجاشی 2/229 مجمع الرجال 6/56.*

دیگر منابع: معجم رجال الحدیث 17/269 تنقیح المقال 3/189 نقد الرجال 334 جامع الرواة 2/203 قاموس الرجال 8/392 منهج المقال 323 الوجیزه 104 ایضاح المکنون 2/283 و 429 رجال ابن داود 337.