دیگر منابع: خلاصة الاقوال 159 رجال ابن داود 305 الوجیزه 93 طرائف المقال 1/346 منهج المقال 290 تنقیح المقال 3/101 مجمع الرجال 5/186 مستدرکات علم رجال الحدیث 7/28 معجم رجال الحدیث 15/217.

محمد ـ نخعی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

محمد بن میسر بن عبدالعزیز نخعی کوفی، ملقب به بیاع الزطی (پارچه فروش).

اهل کوفه و1 از اصحاب امام صادق(علیه السلام)بود2 و از آن بزرگوار روایت نقل می کرد.3 همچنین از راویانی مانند ابوجهم و هارون بن جهم روایت نقل می کرد.4 راویانی چون محمد بن ابی عمیر،5 ابن مسکان و دیگران6 از او روایت نقل می کردند. پدر او نیز از امام باقر و امام صادق (علیهما السلام) روایت نقل می کرد. وی از راویان موثق7 و شیعه مذهب بوده است.8 او دارای کتاب الحدیث بوده است.9

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 2/273.
[2] ــ رجال البرقی 20.
[3] ــ رجال النجاشی 2/273.
[4] ــ معجم رجال الحدیث 17/290.
[5] ــ همان.
[6] ــ همان.
[7] ــ رجال النجاشی 2/273.
[8] ــ الفهرست (طوسی) 161 رجال النجاشی 2/273.
[9] ــ الذریعه 6/365.*

دیگر منابع: قاموس الرجال 8/412 منهج المقال 227 دائرة المعارف الشیعیة العامه 16/627 تنقیح المقال 3/194 جامع الرواة 2/206 رجال ابن داود /338 نقد الرجال 336 خلاصة الاقوال 159.

محمد ـ نخعی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

محمد بن سکین بن عمار نخعی جمال.

از امام جعفر صادق(علیه السلام)، ابی بصیر، نوح بن دراج، معاویة بن عمار و دیگران حدیث نقل کرده و علی بن حسن بن رباط، محمد بن سماعه، ابن ابی عمیر، ابراهیم بن سلیمان بن حیان و ابی اسحاق خزاز از وی روایت کرده اند.1 رجال نویسان ایشان را مورد اعتماد دانسته اند.2 کتاب الحدیث اثر اوست3 که ابراهیم بن سلیمان بن جبان ابی اسحاق خزاز آن را نقل کرده است.4

پی نوشت ها

[1] ـ تنقیح المقال 3/121.
[2] ــ رجال النجاشی 2/263.
[3] ــ الذریعه 6/363.
[4] ــ نقد الرجال 309 منهج المقال 297.*

دیگر منابع: خلاصة الاقوال 158 جامع الرواة 2/118 قاموس الرجال 8/186 مستدرکات علم رجال الحدیث 7/113 مجمع الرجال 5/217 الوجیزه 96 دائرة المعارف الشیعیة العامه 16/397 معجم رجال الحدیث 16/116.

محمد ـ نسائی (م 297هـ )

ابوعبدالله محمد بن احمد بن زهیر بن حرب نسائی بغدادی، معروف به ابن ابی خیثمه.

از زیست نامه وی اطلاع چندانی به دست نیامد. آورده اند که نسائی الاصل بود و از افرادی چون نصر بن علی جهضمی، عباد بن یعقوب رواجنی و سعید بن یحیی اموی روایت دارد و راویانی مانند احمد بن کامل قاضی، محمد بن حسن بن مقسم مقرئی و احمد بن عبدالله ذراع نهروانی از او روایت نمودند.1 از محمد بن کامل نقل است که می گوید: من حافظ تر از چهار نفر، کسی را سراغ ندارم که یکی از آنها ابن ابی خثیمه است.2 برخی منابع او را با عنوان حافظ بن حافظ بن حافظ ذکر کرده اند.3 پدر ابوعبدالله در نوشتن کتاب تاریخ خود از او کمک گرفت.4 وی سرانجام در سال 297هـ وفات یافت5 و دو اثر از خود به جای گذاشت که عبارت اند از: الزکاة و ابواب الاموال بعلله من الحدیث و التاریخ که ناتمام ماند.6

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ بغداد 1/303. 2 ـ شذرات الذهب 2/225.
[3] ــ العبر 1/433. 4ـ المنتظم 3/129. 5ـ تاریخ الاسلام 22/247. 6ـ الفهرست(الندیم) 286.

دیگر منابع: البدایة و النهایه 11/117 هدیة العارفین 2/24 تذکرة الحفاظ 2/742 معجم المؤلفین 8/261 فرهنگ زندگی نامه ها 1/227.

محمد ـ نطاحی (م 252هـ)

ابوعبدالله (ابوجعفر) محمد بن صالح بن مهران بن نطاح نطاحی بصری، ملقب به ابن نطاح و ابوالتیاح.

مورخ، نسب شناس، روایتگر سیره،1 از موالی بنی هاشم و اهل بصره بود که در همان جا پرورش یافت2 و برای کسب علم و دانش به بغداد رفت و از محدثانی همچون یوسف بن عطیه صفار، عون بن کهمس، منذر بن زناد طائی، ارطاة بن أشعث، معتمر بن سلیمان،3 ابوعاصم و محمد بن عبدالله حدیث آموخت.4 احمد بن علی خزاز، بشر بن موسی اسدی، احمد بن قاسم بن مساور جوهری، هیثم بن خلف دوری و عبدالله بن محمد بن ناجیه نیز از شاگردان وی به شمار