داشت.3 در مقابل، گروهی چون ابن حسان و ابن حجر او را قاضی دانسته اند و همان توصیفات را برای او ذکر کرده اند.4 به نظر می رسد این اختلاف ناشی از لفظ قاضی است که با ایجاد یا حذف یک نقطه به وجود آمده است. کسانی از ابن جندب روایت کرده اند که از آن میان نام افرادی چون اصبغ بن عبدالعزیز، زید بن اسلم و محمد بن عمرو بن حلحله به چشم می خورد.5 به هر حال وی را فردی ثقه دانسته اند.6 او در نهایت به سال 106هـ از دنیا رفت.7 در برخی منابع تاریخ وفات او سال 130هـ در ایام مروان بن محمد اموی (حکومت 127 ـ 132هـ ) در مدینه نوشته شده است.8 او دارای سی ورقه شعر بود.9

گفتنی است که وی با مسلم بن جندب هذلی که در دوره خلافت هادی عباسی (169 ـ 170هـ ) می زیست و فردی شاعر و بی مبالات توصیف شده که به دست عمر بن عبدالعزیز بن عبدالله بن عبدالله بن عمر بن خطاب، والی هادی بر مدینه مجازات و زندانی شد و با وساطت شهید فخ آزاد گردید،10 تنها شباهت اسمی دارد و اینان دو نفرند.

پی نوشت ها

[1] ـ طبقات خلیفة بن خیاط 447.
[2] ــ تاریخ الاسلام 7/256ـ257.
[3] ــ همان غایة النهایه 2/297.
[4] ــ الثقات 5/393 خلاصة تهذیب تهذیب الکمال 10/124.
[5] ــ تهذیب الکمال 27/496. 6 ـ الثقات 428. 7 ـ تاریخ خلیفة بن خیاط 263.
[8] ــ غایة النهایه 2/297.
[9] ــ الفهرست (الندیم) 184.
[10] ــ تاریخ الطبری 8/192 تاریخ المدینة المنوره 3/848.

دیگر منابع: الجرح و التعدیل 8/182 الکامل فی التاریخ 6/90 تقریب التهذیب 2/244 التاریخ الکبیر 7/258 الاصابه6/113 و 359 الموشح 200 معجم البلدان 1/173 البدایة و النهایه 8/133 الصحیح من سیرة النبی الاعظم (صلی الله علیه وآله)1/128.

مسمع ـ کردین (در عصر امام کاظم(علیه السلام))

ابوسیّار مسمع بن عبدالملک بن مسمع بصری کوفی مدنی، معروف به کردین.

از مردمان کوفه1 یا بصره2 و از قبیله بنی قیس بن ثعلبه بود.3 در میان طایفه بکربن وائل که در بصره زندگی می کردند، فردی نامدار، سرشناس و موجه به شمار می رفت. از برادرش عامر بن عبدالملک و پدرش موجه تر بوده و اعقاب و بستگانی نیز در بصره برجای گذاشته است. کردین از اصحاب امام باقر، امام صادق و امام کاظم(علیهم السلام) بود و از امام باقر(علیه السلام)روایت اندکی نقل کرده و بیشتر روایاتش از امام صادق(علیه السلام)بوده و در زمره خواص آن حضرت به شمار می رفته و از روایات چنین بر می آید که مورد عنایت ایشان بوده است. از امام کاظم(علیه السلام) نیز روایاتی دارد.4 مسمع از راویان مورد اطمینان بود5 و محدثانی چون عبدالله اصم بن عبدالرحمان اصم،6 صالح بن سهل و یونس بن عبدالرحمان7 از ایشان مطالبی را اخذ و روایت کرده اند. کردین علاوه بر نقل روایات نادر و غریبی که از وی برجای مانده است، راوی و ناقل جنگ بسوس8 جنگ و خونریزی چهل ساله ای که بین دو طایفه بکر بن وائل و تغلب بن وائل ادامه داشت،9 نیز می باشد. وی صاحب کتاب الحدیث10 و چند مورد نوادر11 است.

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 136.
[2] ــ اختیار معرفة الرجال 310.
[3] ــ من لا یحضره الفقیه 4/45 جامع الرواة 2/230.
[4] ــ رجال النجاشی 2/370 و371.
[5] ــ اختیار معرفة الرجال 310.
[6] ــ الفهرست (طوسی) 129 کامل الزیارات 101.
[7] ــ اختیار معرفة الرجال 109 و413.
[8] ــ رجال النجاشی 2/370 و371.
[9] ــ تاج العروس 4/108 رجال النجاشی 2/371، پاورقی.
[10] ــ الذریعه 6/359.
[11] ــ رجال النجاشی 2/371.*

دیگر منابع: رجال البرقی 45 معالم العلماء 93 رجال ابن داود 345 ایضاح الاشتباه 210 خلاصة الاقوال 171 منهج المقال 334 التحریر الطاووسی 565 بحار الأنوار 47/158 تنقیح المقال 3/215 دائرة المعارف الشیعیة العامه 17/136 قاموس الرجال 8/488 نقد الرجال 344.

مسیحعیسی ـ دمشقی مشمعل ـ اسدی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

مشعمل بن سعد ناشری اسدی ازدی.

اهل کوفه،1 منسوب به قبیله بنی ناشره2 صحابی امام صادق(علیه السلام)3 و راوی از آن بزرگوار و ابوبصیر می باشد.4 عبیس بن هشام،5 علی بن ابی حمزه6 و ابن سکین از وی روایت نقل کرده اند.7 نجاشی وی را توثیق کرده و می گوید که اثری دارد به نام کتاب الدیات که با همکاری برادرش حکم بن سعد آن را تدوین و تألیف کرده است.8 از کتاب وی احمد بن حسن میثمی خبر داده است.9

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 319 مجمع الرجال 6/92.
[2] ــ تنقیح المقال 3/217.
[3] ــ رجال الطوسی 319 رجال البرقی 46.
[4] ــ رجال النجاشی 2/371