الاستطاعه، اللیل و النهار و الاموال، علّة القرسطون و المرأة و کتاب الجزء الذی لا یتجزّأ و القول بالاعراض و الجواهر گفته اند.5

پی نوشت ها

[1] ـ الفهرست (الندیم) 207.
[2] ــ المنیة والامل 155.
[3] ــ الملل و النحل 1/65.
[4] ــ سیر اعلام النبلاء 10/546.
[5] ــ الفهرست (الندیم) 207.*

دیگر منابع: الاعلام 7/272 لسان المیزان 6/71 فرق الشیعه 15 لغت نامه دهخدا 13/18706 تاریخ الاسلام 15/414 طبقات المعتزله 54 باب ذکر المعتزله 31 تاریخ التراث العربی 4/4/65.

معمّر ـ عجلی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

معمر بن یحیی بن سام عجلی کوفی عربی ضبی.

از نژاد و تبار عرب در کوفه1 و از اصحاب امام باقر2 و امام صادق(علیهما السلام)3 بود و از آن بزرگواران روایت نقل کرده است.4 همو از برادرش ابان بن یحیی5 و فاطمه دختر امیرمؤمنان(علیه السلام)6 نیز روایت نقل کرده است. بزرگانی مانند حماد بن عثمان، ثعلبة بن میمون7 و وکیع8 از او روایت کرده اند. او روایتگری امامی،9 ثقه و مورد اعتماد بوده است.10 کتاب حدیثی از او بر جای مانده11 که ثعلبة بن میمون آن را روایت کرده است.12

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 2/379 رجال ابن داود 349.
[2] ــ رجال البرقی 11 رجال الطوسی 135.
[3] ــ رجال البرقی 18.
[4] ــ رجال النجاشی 2/379 الثقات 7/485.
[5] ــ تهذیب الکمال 28/323 الجرح و التعدیل 8/258.
[6] ــ همان.
[7] ــ جامع الرواة 2/254.
[8] ــ تهذیب الکمال 28/323 التاریخ الکبیر 7/377.
[9] ــ رجال النجاشی 2/379.
[10] ــ رجال ابن داود 349 خلاصة الاقوال 169.
[11] ــ الذریعه 6/367.
[12] ــ رجال النجاشی 2/379.

دیگر منابع: تنقیح المقال 3/234 معجم رجال الحدیث 18/270 الوجیزه 110.

معن بن خالد (در عصر امام رضا(علیه السلام))

معن بن خالد.

در منابع رجالی و کتب تاریخی اطلاعات زیادی درباره وی یافت نشده است، جز آنکه وی صحابی امام رضا(علیه السلام)بود. رجال نویسان شیعه او را ثقه دانسته و گفته اند که صاحب کتابی می باشد.1

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 390.*

دیگر منابع: رجال ابن داود 349 معجم رجال الحدیث 18/272 نقد الرجال 350 معجم الرجال 6/116 طرائف المقال 1/361 جامع الرواة 2/255 حاوی الاقوال 2/304 مستدرکات علم رجال الحدیث 7/467 تنقیح المقال 3/235 معالم العلماء 124 قاموس الرجال 9/73 الوجیزه 110.

معن ـ مزنی (م 73هـ )

معن بن اوس بن نصر بن زیاد بن اسحم بن زیاد مزنی.

از قبیله مزینه بود.1 قبل از اسلام متولد شد و در منطقه ای بین مکه و مدینه می زیست. مسافرت هایی به شام و بصره داشته2 و از جمله شعرای مسلمانی بوده که دو دوره جاهلیت و اسلام را درک کرده است.3 مورخان او را شاعری ماهر و فحل دانسته4 و درباره اش گفته اند که وی شاعری شیرین بیان و نیکوسخن بود و دارای مراثی، مدایح و ابیاتی چند در حکمت نیز می باشد.5 معاویه از اشعار او خوشش می آمد6 و می گفت که وی از جمله تواناترین شاعران اهل اسلام است.7 او در مدح برخی از صحابه اشعاری سروده و قصیده ای نیز در هجو عبدالله بن زبیر،8 برادر رضاعی خود دارد.9 زمانی که اسلام آورد، بر عمر بن خطاب وارد شد و در مدینه مستقر گشت10 و با افرادی چون عبدالله بن عباس و عبدالله بن جعفر بن ابی طالب مراوداتی داشته و مورد تکریم ایشان بوده است.11 در اواخر عمرش نابینا شد12 و در سال 73هـ 13 در مدینه وفات کرد.14 سال فوتش را به صورت های دیگر نیز آورده اند.15 از آثار وی دیوان شعری است16 که ابوسعید سکری آن را جمع آوری کرده است.17 قصیده لامیه عجم او معروف است.18

پی نوشت ها

[1] ـ سمط اللآلی 2/733 جمهرة انساب العرب 201 و202.
[2] ــ تاریخ التراث العربی 2 / 2 / 276.
[3] ــ الاغانی 12/54.
[4] ــ همان.
[5] ــ تاریخ الادب العربی (عمر فروخ) 1/418.
[6] ــ تاریخ التراث العربی 2 / 2 / 277.
[7] ــ الاصابه 6/180.
[8] ــ الاغانی 12/57.
[9] ــ معجم الشعراء 289 الاصابه 6/179.
[10] ــ تاریخ الادب العربی (عمر فروخ) 1/418.
[11] ــ الاغانی 12/57.
[12] ــ معجم الشعراء 289 الاصابه 6/179.
[13] ــ تاریخ الادب العربی (بلاشیر) 354.
[14] ــ الاعلام 7/273.
[15] ــ معجم المؤلفین 12/311 تاریخ التراث العربی 2/2/277 الجامع فی تاریخ الادب العربی 1/503 معجم المطبوعات العربیه 2/1767.
[16] ــ الاعلام 7/273.
[17] ــ الفهرست (الندیم) 178.
[18] ــ الاصابه 6/179.*

دیگر منابع: خزانة الادب 3/258 الامالی (قالی) 2/103.