می آورد،6 ولی این سخن با مبنای ایشان که: «هر کس را که از اصحاب یکی از امامان(علیهم السلام)ذکر کردم، از افرادی است که از آن امام روایت کرده است.» منافات دارد.7 وی در بغداد درگذشت و کتاب نوادر کبیر اثر اوست.8

پی نوشت ها

[1] ـ جامع الرواة 2/267.
[2] ــ رجال الطوسی 407 و 423.
[3] ــ تنقیح المقال 3/250.
[4] ــ معجم رجال الحدیث 18/350 و 351.
[5] ــ تنقیح المقال 3/250.
[6] ــ رجال الطوسی 515.
[7] ــ معجم رجال الحدیث، 18/350 و 351.
[8] ــ رجال النجاشی 2/353.*

دیگر منابع: الفهرست (طوسی) 339 نقد الرجال 354 خلاصة الاقوال 259 مجمع الرجال 6/144 منهج المقال 346 قاموس الرجال 9/129 مستدرکات علم الرجال 7/510.

منصور ـ سلّمی (م 225هـ )

ابوسری منصور بن عمار بن سلّمی خراسانی بغدادی بصری.

وی از وعّاظ معروف قرن سوم است.1 او را اهل خراسان و یا بصره و ساکن بغداد دانسته اند.2 از محدثانی چون لیث بن سعد، هقل بن زیاد و بشیر بن طلحه روایت کرده و فرزندش سلیم و دیگران از او روایت کرده اند.3 ابوسری برای وعظ و ارشاد به شام و مصر نیز سفر کرد.4 وی معاصر بشر حافی بود و با او مکاتبه داشت. برخی وی را از جمله چهار خطیب مشهور به حساب آورده اند.5 الندیم وی را در ردیف زهاد و متصوفه قرار داده است.6 او در موعظه مهارت داشت، حکیمانه سخن می گفت و مخاطب را جذب می کرد.7 غالب رجال نویسان اهل سنت او را در حدیث، ضعیف و غیرقابل اعتماد دانسته اند.8 الندیم گفته است که تألیفات منصور تحت عنوان مجلس شهرت یافته و عبارت اند از: مجلس الدیباج مجلس صفة الابل مجلس فی الحنین مجلس السبیل مجلس فی ذکر الموت مجلس فی حسن الظن بالله مجلس فی العینة و الدین مجلس فی البلی مجلس السحاب علی اهل النار مجلس فی انظرونا نقتبس من نورکم مجلس فی الغمسة فی النار مجلس العرض علی الله عز و جل مجلس النفقوریه فی الغزو و مجلس المسجا فی ذکر الموت.9 وی در سال 225هـ در بغداد درگذشت.10

پی نوشت ها

[1] ـ طبقات الاولیاء 286.
[2] ــ تاریخ بغداد 13/71.
[3] ــ الجرح و التعدیل 8/176.
[4] ــ میزان الاعتدال 4/187.
[5] ــ تاریخ بغداد 13/71.
[6] ــ الفهرست (الندیم) 236.
[7] ــ سیر اعلام النبلاء 9/93.
[8] ــ همان.
[9] ــ الفهرست (الندیم) 236.
[10] ــ طبقات الاولیاء 286.*

دیگر منابع: طبقات الصوفیه 130 حلیة الاولیاء 9/325 الرسالة قشیریه 49 نفحات الانس 60 تذکرة الاولیاء 477 النجوم الزاهره 2/244.

منصور ـ سیستانی (م 290هـ )

ابوصالح منصور بن اسحاق بن احمد بن ابی جعفر سیستانی.

ابوصالح از فقیهان و اصولیون اهل سنت به شمارمی رفت و در اصول فقه کتابی را تألیف کرد.1 وی به سال 290هـ درگذشت.2

پی نوشت ها

[1] ـ معجم المؤلفین 13/10.
[2] ــ کشف الظنون 1/114 هدیة العارفین 2/472.*

دیگر منابع: لغت نامه دهخدا 1/479.

منصور ـ طاهری (م 258هـ )

ابوالعباس منصور بن طلحة بن طاهر خزاعی طاهری بغدادی.

وی مشهور به حکیم آل طاهر بود1 و مدتی به نیابت از عمویش عبدالله بن طاهر والی مرو بود. از شبابه بن سوّار، حفص بن عبدالرحمان نیشابوری2 و ابوطلحه روایت نقل کرده است.3 عون بن محمد4 و عباس بن مصعب مروزی از منصور روایت نقل کرده اند.5 او در اشعارش خلیفه عباسی الواثق بالله (خلافت 227 ـ 232هـ ) و دیگران را مدح کرده است6 و مدتی والی آمل، شهری در غرب رود جیحون و در مسیر بخارا، و خوارزم بود.7 وی به دو واسطه مرثیه ای را که ابومحمد یزدی در رثاء امام رضا(علیه السلام)گفته، نقل کرده است.8 او در سال 258هـ درگذشت.9 آثار او عبارت اند از: المؤنس فی الموسیقی ألابانه عن افعال الفلک الوجود رسالة فی العدد و المعدودات و الدلیل و الاستدلال.10

پی نوشت ها

[1] ـ الفهرست (الندیم) 130.
[2] ــ تاریخ الاسلام 19/354.
[3] ــ عیون اخبار الرضا(علیه السلام) 2/251.
[4] ــ همان.
[5] ــ تاریخ الاسلام 19/354.
[6] ــ همان.
[7] ــ لغت نامه دهخدا 13/19129.
[8] ــ مستدرکات علم الرجال 7/509. 9 ـ تاریخ الاسلام 19/354.
[10] ــ الفهرست (الندیم) 130.

دیگر منابع: تاریخ الحکماء 276 هدیة العارفین 2/472 معجم المؤلفین 13/15 دائرة المعارف الشیعیة العامه 17/357.