و از خدا و فرستادهاش اطاعت كنيد؛ و با همديگر كشمكش مَكنيد كه سست مىشويد، و مهابت شما از بين مىرود! و شكيبايى كنيد [چرا] كه خدا با شكيبايان است. (46) و همانند كسانى مباشيد كه از روى سرمستى و خودنمايى در برابر مردم، از سرزمينشان (به سوى ميدان بدر) بيرون آمدند، و (مردم را) از راه خدا باز مىدارند؛ و خدا به آنچه انجام مىدهند، احاطه دارد. (47) و (به ياد آوريد) هنگامى را كه شيطان، كارهاى آن (مشرك) ان را در نظرشان آراست، و گفت:» امروز هيچ كس از مردم بر شما پيروز نمىگردد؛ و به راستى كه من، همسايه (و پناه) شما هستم. «و هنگامى كه دو گروه (كافران، و مؤمنان) يكديگر را ديدند، (شيطان) به پشت (سر) ش برگشت و گفت:» در حقيقت من نسبت به شما بىتعهدم؛ براستى من چيزى را مىبينم كه [شما] نمىبينيد؛ در واقع من از خدا مىترسم، و خدا سخت كيفر است! « (48) آنگاه كه منافقان، و كسانى كه در دلهايشان بيمارى است، مىگفتند:» اين (مسلمان) ان را، دينشان فريب داده است. «و هر كس بر خدا توكّل كند، پس (پيروز مىگردد؛ چرا) كه خدا شكستناپذيرى فرزانه است. (49) و اگر (بر فرض) مىديدى هنگامى را كه فرشتگانِ (مرگ، جان) كسانى را كه كفر ورزيدند، به طور كامل مىگرفتند، در حالى كه بر صورتشان و پشتشان مىزدند و (مىگفتند:) عذاب سوزان را بچشيد! (50) اين (عذاب) بخاطر دستاوردهاى پيشين شماست؛ و [بخاطر] اينكه خدا هرگز نسبت به بندگان بيدادگر نيست. (51) (شيوه آنان) همچون شيوه فرعونيان، و كسانى است كه پيش از آنان بودند؛ به آيات خدا كفر ورزيدند (و نشانههاى خدا را انكار كردند،) پس خدا به [سزاى] پيامدهاى (گناهان) شان (گريبان) آنان را گرفت؛ [چرا] كه خدا نيرومندى سخت كيفر است! (52)