و (ياد كن) هنگامى را كه موسى به قومش گفت:» نعمت خدا را بر خودتان به ياد آريد، آنگاه كه شما را از (چنگ) فرعونيان نجات بخشيد؛ در حالى كه شما را (با شكنجه و) عذاب بدى آزردند، و پسران شما را سر مىبريدند، و زنانتان را زنده نگه مىداشتند؛ و در آن [ها] آزمايش بزرگى از [جانب] پروردگارتان بود. « (6) و (ياد كن) هنگامى را كه پروردگارتان اعلام كرد:» اگر سپاسگزارى كنيد، حتماً شما را (نعمتى) مىافزايم؛ و اگر ناسپاسى كنيد، قطعاً عذاب من شديد است! « (7) و موسى گفت:» اگر شما و كسانى كه در زمين هستند همگى كفر ورزيد، پس (زيانى به خدا نمىرسانيد؛ چرا) كه حتماً خدا توانگرى ستوده است. « (8) آيا خبر بزرگ كسانى كه پيش از شما بودند:» قوم نوح «و» عاد «و» ثَمود «و كسانى كه بعد از آنان بودند، به شما نرسيده است؟ در حالى كه جز خدا (كسى) از آنان آگاهى (كامل) ندارد؛ فرستادگانشان دليلهاى روشن (معجزه آسا) براى آنان آوردند، و [لى] دستهايشان را به دهانهايشان بازگرداندند، و گفتند:» در واقع ما به آنچه شما بدان فرستاده شدهايد، كفر ورزيديم؛ و قطعاً ما در مورد آنچه ما را به سوى آن فرا مىخوانيد، در شك ترديدآميزى هستيم. « (9) فرستادگانشان گفتند:» آيا در باره خدايى كه شكافنده [و آفريننده] آسمانها و زمين است، شكى است؟! (او) شما را فرا مىخواند تا بخشى از پيامدهاى (گناهان) تان را براى شما بيامرزد؛ و (مرگ) شما را تا سرآمد معينى به تأخير اندازد. « (كافران) گفتند:» شما جز بشرى همانند ما نيستيد، مىخواهيد كه ما را از آنچه پدرانمان همواره مىپرستيدند باز داريد؛ پس دليل آشكار (و معجزها) ى براى ما بياوريد. « (10)