فرستادگانشان به آنان گفتند:» ما جز بشرى همانند شما نيستيم و ليكن خدا بر هر كس از بندگانش كه بخواهد (و شايسته بداند)، منّت مىگذارد (و نعمت نبوّت عطا مىكند)؛ و براى ما شايسته نيست كه جز به رخصت خدا، براى شما دليل (و معجزها) ى آوريم؛ و مؤمنان پس بايد تنها بر خدا توكّل كنند. (11) و چرا ما بر خدا توكّل نكنيم، در حالى كه ما را به راههايمان رهبرى كرده است؟! و قطعاً بر آزارهايتان بر ما، شكيبايى خواهيم كرد؛ و توكّل كنندگان، پس بايد تنها بر خدا توكّل كنند. « (12) و كسانى كه كفر ورزيدند به فرستادگانشان گفتند:» بيقين شما را از سرزمينمان بيرون خواهيم كرد، يا حتماً به آيين ما باز گرديد. «و پروردگارشان به سوى آنان وحى فرستاد كه:» قطعاً ستمكاران را هلاك مىكنيم؛ (13) و حتماً شما را بعد از آنان در زمين سكونت خواهيم داد؛ اين براى كسى است كه از جايگاه (داورى) من ترس داشته باشد و از تهديد [من] بترسد! « (14) و (فرستادگان خدا) پيروزى خواستند، و (سرانجام) هر زورگوىِ ستيزهگرى نوميد شد. (15) بدنبال آن (زورگو) جهنّم خواهد بود، و از خونابهاى چركين سيراب مىشود. (16) آن را جرعه جرعه مىنوشد؛ و نزديك است كه آن را به آسانى فرو نبرد؛ و مرگ از هر جا به سراغ او مىآيد، در حالى كه او نمىميرد؛ و بدنبال او عذابى سخت است! (17) مثال كسانى كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، (آن است كه:) كردارهايشان همچون خاكسترى است كه بادى تند در روزى طوفانى بدان بوزد؛ [آنان] قادر بر هيچ چيزى از آنچه بدست آوردهاند نيستند (و بهرهاى نمىبرند)؛ اين تنها گمراهى دور است. (18)