و بارهاى سنگين شما را به سرزمينى حمل مىكنند كه جز با مشقّت جانها بدان نمىرسيديد؛ [چرا] كه پروردگارتان حتماً مهربانى مهرورز است. (7) و اسبها و استرها و الاغها را [نيز آفريد،] تا بر آنها سوار شويد و زيور (شما) باشد؛ و آنچه را كه نمىدانيد مىآفريند. (8) و (بيان) راه معتدل و راست بر عهده خداست، و برخى از آن (راهها) كژ است؛ و اگر (بر فرض خدا) مىخواست حتماً همه شما را (به اجبار) راهنمايى مىكرد. (9) او كسى است كه از آسمان، آبى فرو فرستاد، كه براى شما از آن آشاميدنى است؛ و از آن روييدنىهاى ساقهدارى است كه [حيوانات را] در آن مىچرانيد. (10) با آن (آب) براى شما زراعت و زيتون و درختان خرما و انگورها، و از همه محصولات مىروياند؛ قطعاً در آن [ها] نشانهاى است براى گروهى كه تفكّر مىكنند. (11) و (منافع) شب و روز و خورشيد و ماه را مسخّر شما كرد؛ و (نيز منافع) ستارگان به فرمان (و تدبير) او مسخّر (شما) هستند؛ قطعاً در آن [ها] نشانههايى است براى گروهى كه خردورزى مىكنند. (12) و آنچه را در زمين براى شما با رنگهاى متفاوتش آفريد و منتشر كرد، (مسخّر شما ساخت)؛ قطعاً در آن [ها] نشانهاى است براى گروهى كه متذكّر مىشوند. (13) و او كسى است كه دريا را رام ساخت تا از آن، گوشت تازه بخوريد؛ و از آن زيورى كه آن را مىپوشيد بيرون آوريد؛ و كشتىها را در آن (آب) شكافنده مىبينى، و (دريا را رام شما ساخت) تا از بخشش او (بهره) جوييد؛ و تا شايد شما سپاسگزارى كنيد. (14)