و بيقين مىدانيم كه آنان مىگويند:» (اين قرآن را) تنها بشرى به او مىآموزد. «در حالى كه زبان كسى كه به او نسبت مىدهند مبهم (و غير عربى) است؛ و اين (قرآن، به) زبان عربى روشن است. (103) در واقع، كسانى كه به آيات خدا ايمان نمىآورند، خدا آنان را راهنمايى نمىكند؛ و براى آنان عذاب دردناكى است. (104) تنها كسانى كه به آيات خدا ايمان نمىآورند، (به او) دروغ مىبندند؛ و آنان فقط دروغگويند. (105) هر كس بعد از ايمان آوردنش، به خدا كفر ورزد (مجازات مىشود.)- مگر كسى كه اكراه شده، در حالى كه دلش به ايمان آرام گرفته است- و ليكن، هر كس (درِ دل و) سينه به روى كفر گشايد، پس خشمى از طرف خدا بر آنان است، و برايشان عذابى بزرگ است! (106) اين بخاطر آن است كه آنان زندگى پست (دنيا) را بر آخرت ترجيح دادند؛ و (به سبب) آنكه خدا گروه كافران را راهنمايى نمىكند. (107) آنان كسانى هستند كه خدا بر دلهايشان و گوش آنان و چشمانشان مُهر نهاده؛ و آنان فقط غافلند. (108) قطعاً آنان در آخرت فقط زيانكارند. (109) سپس در حقيقت پروردگارت براى كسانى كه بعد از آزمايش شدنشان (و كفرگويى) هجرت نمودند، سپس جهاد كردند و شكيبايى نمودند (يارىگر است)؛ البته پروردگارت، بعد از اين (كارها،) بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (110)