(قوم) ثَمُود فرستادگان [خدا] را تكذيب كردند؛ (141) هنگامى كه برادرشان» صالِح «به آنان گفت:» آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! (142) در حقيقت من فرستادهاى درستكار براى شما هستم؛ (143) پس [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد و [مرا] اطاعت كنيد؛ (144) و از شما هيچ پاداشى بر اين (رسالت) نمىطلبم، پاداش من جز بر [عهده] پروردگار جهانيان نيست؛ (145) آيا در آنچه اينجاست با امنيت رها مىشويد؛ (146) در بوستانها و چشمه ساران، (147) و زراعتها و درخت خرما كه شكوفهاش لطيف است؟! (148) و از كوهها ماهرانه (و شادمانه) خانههايى مىتراشيد، (149) پس [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد و [مرا] اطاعت كنيد؛ (150) و از فرمان اسرافكاران اطاعت مكنيد؛ (151) (همان) كسانى كه در زمين فساد مىكنند و اصلاح نمىكنند. « (152) (قوم ثَمود) گفتند:» تو فقط از كسانى هستى كه مكرر جادو شدهاند؛ (153) تو جز بشرى همانند ما نيستى، پس اگر از راستگويانى، نشانهاى (معجزه آسا) بياور! « (154) (صالح) گفت:» اين ماده شترى (معجزه آسا) است كه سهمى از آب براى اوست، و سهمى از آب در روزى معين براى شماست؛ (155) و هيچ بدى به آن نرسانيد، كه عذاب روزى بزرگ شما را فرا خواهد گرفت! « (156) و (لى قوم ثمود) آن [شتر] را از پاى در آوردند، و (سرانجام) پشيمان گرديدند! (157) و عذاب [الهى] آنان را فرو گرفت؛ قطعاً در آن [ها] نشانهاى است، و [لى] بيشترشان مؤمن نيستند. (158) و مسلماً تنها پروردگار تو شكستناپذير [و] مهرورز است. (159) قوم لوط فرستادگان [خدا] را تكذيب كردند؛ (160) هنگامى كه برادرشان لوط به آنان گفت:» آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! (161) در حقيقت من فرستادهاى درستكار براى شما هستم؛ (162) پس [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد و [مرا] اطاعت كنيد؛ (163)