و آنان را نسزد؛ و نمىتوانند. (211) [چرا كه] آنان از شنيدن (اخبار وحى) كنار زده شدهاند. (212) و (اى پيامبر!) هيچ معبود ديگرى را با خدا مخوان (و پرستش مكن،) كه از عذاب شدگان خواهى شد. (213) و خاندان نزديكت را هشدار ده. (214) و بال (عطوفت و فروتنى) خود را براى كسانى از مؤمنان كه از تو پيروى مى كنند فروآر. (215) و اگر تو را نافرمانى كنند پس بگو:» در حقيقت من نسبت به آنچه انجام مىدهيد غير متعهدم. « (216) و بر (خداى) شكستناپذير [و] مهرورز توكّل نما. (217) (همان) كسى كه تو را به هنگامى كه (براى نماز) مىايستى، مىبيند؛ (218) و دگرگونى (حالات) تو را در [ميان] سجده كنندگان (مىنگرد)؛ (219) [چرا] كه تنها او شنوا [و] داناست. (220) آيا به شما خبر دهم كه شيطانها بر چه كسى فرود مىآيند؟! (221) بر هر دروغ زن گنه پيشه فرود مىآيند؛ (222) در حالى كه شنيده (هاى خود) را (به سوى ديگران) فرو مىافكنند، و بيشترشان دروغگويند. (223) و (پيامبر شاعر نيست زيرا) شاعران، گمراهان از آنان پيروى مى كنند. (224) آيا نظر نكردهاى كه آنان در هر سرزمينى سرگردانند؟ (225) و اينكه آنان آنچه را كه انجام نمىدهند، مىگويند؟! (226) مگر كسانى كه ايمان آورده و [كارهاى] شايسته انجام داده، و خدا را بسيار ياد كردند، و بعد از ستم ديدگى، (از شعر خود) يارى جستند (و دفاع كردند)؛ و كسانى كه ستم كردند بزودى خواهند دانست كه به كدام بازگشتگاه برخواهند گشت. (227)