سپس فرجام كسانى كه [كارهاى] بدانجام دادند، بدتر شد، (چرا) كه آيات خدا را دروغ انگاشتند و همواره آنها را ريشخند مىكردند. (10) خدا آفرينش را آغاز مىكند، سپس آن را باز مىگرداند، سپس فقط به سوى او بازگردانده مىشويد. (11) و روزى كه ساعت (قيامت) برپا مىشود، خلافكاران از نا اميدى اندوهگين مىشوند. (12) و از شريكانشان (بت ها) شفاعتگرانى براى آنان نيست، و (مشركان) شريكانشان را منكرند. (13) و روزى كه ساعت (قيامت) برپا مىشود، در آن روز (مردم) پراكنده مىشوند. (14) و امّا كسانى كه ايمان آوردند و (كارهاى) شايسته انجام دادند، پس آنان در بوستانى (بهشتى) سرخوشند. (15) و امّا كسانى كه كفر ورزيدند و آيات ما و ملاقات آخرت را دروغ انگاشتند، پس آنان احضار شدگان در عذابند. (16) و خدا منزّه است هنگامى كه به شب در آييد، و هنگامى كه به بامداد در آييد. (17) و ستايش در آسمانها و زمين مخصوص اوست، و (منزّه است) عصرگاهان و هنگامى كه به نيمروز در آييد. (18) زنده را از مرده بيرون مىآورد، و مرده را از زنده بيرون مىآورد، و زمين را پس از مردنش زنده مىگرداند؛ و اينگونه (از گورها) بيرون آورده مىشويد. (19)