و آنچه از هزينه (و صدقه) كه [در راه خدا] مصرف مىكنيد يا هر نذرى را كه پيمان بستهايد، پس در حقيقت خدا آن را مىداند. و هيچ ياورى براى ستمكاران نيست. (270) اگر بخششهاى خالصانهاى را آشكار كنيد، پس اين [كار]، خوب است؛ و اگر آنها را پنهان سازيد و آن را به نيازمندان بدهيد، پس آن براى شما بهتر است؛ و بعضى از بدىهاى (گناهان) تان را از شما مىزدايد (و مىبخشد)؛ و خدا به آنچه انجام مىدهيد، آگاه است. (271) راهنمايى (اجبارى) آنان بر تو (لازم) نيست، و ليكن خدا، هر كه را (شايسته بداند و) بخواهد، راهنمايى مىكند. و آنچه را از (اموال) نيك [در راه خدا] مصرف مىكنيد، پس براى خودتان است؛ و [لى] جز براى طلب ذات خدا، مصرف نكنيد. و آنچه از (اموالِ) نيك [در راه خدا] مصرف مىكنيد، بطور كامل به شما داده خواهد شد؛ در حالى كه شما مورد ستم واقع نمىشويد. (272) (بخشش شما) براى نيازمندانى است كه در راه خدا، در تنگنا قرار گرفتهاند؛ در حالى كه نمىتوانند [براى تأمين هزينه زندگى] در زمين سفر كنند. [و] از [شدّتِ] خويشتن دارى، (افراد) ناآگاه، آنان را توانگران مىپندارند؛ [امّا] آنان را از سيمايشان مىشناسى، كه مصرّانه درخواستى از مردم نمىكنند، و آنچه را از (اموالِ) نيك [در راه خدا] مصرف كنيد، پس در حقيقت خدا به آن داناست. (273) كسانى كه اموالشان را در شب و روز، پنهانى و آشكارا، [در راه خدا] مصرف مىكنند پس پاداش آنان نزد پروردگارشان براى آنان خواهد بود. و هيچ ترسى بر آنان نيست و نه آنان اندوهگين مىشوند. (274)