از ديدگاه اسلام، حکمت تشريع ازدواج و تأکيد بر آن به عنوان يک سنّت الهي، در پاسخ‌گويي به نياز فطري انسان و انس و محبّت زن و مرد نسبت به يکديگر و هم‌چنين بقاي نسل، نهفته است.

قرآن کريم در اشاره به اين واقعيّت مي‌فرمايد: (وَ مِنْ ءَايَٰتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَٰجاً لِّتَسْكُنُوٓا۟ إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لََآيٰاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ)[1] يکي از آيات و نشانه‌هاي لطف الهي آنست که براي شما از جنس خودتان همسراني بيافريد، تا در کنار او آرامش يافته و با هم انس بگيريد و ميان شما رأفت و رحمت برقرار نمود، همانا در اين امر براي مردم با فکر، ادلّه، علم، و حکمت الهي، آشکار است.

در اين آيه، هدف از ازدواج سکونت و آرامش اعلام شده و با تعبيري پر معني «لِتَسْکُنُوا» مسائل بسياري را بيان مي‌نمايد.

به راستي وجود همسران با ويژگي‌هايي که مورد نظر قرآن است براي انسان‌ها مايه آرامش زندگي است و يکي از مواهب الهي محسوب مي‌شود. اين آرامش از اين‌جا ناشي مي‌شود که اين دو جنس مکمّل يکديگر و مايه شکوفايي و نشاط و پرورش مي‌باشند، به طوري که هر يک بدون ديگري ناقص است و طبيعي است که ميان دو موجود که هر يک مکمّل وجود ديگري مي‌باشند، چنين جاذبه نيرومندي وجود داشته باشد. اين آرامش و سکونت از نظر جسمي و روحي، فردي و اجتماعي است.

مودّت و رحمت که در اين آيه به آن‌ها اشاره شده، موجب بقاي خانواده و هماهنگي و ارتباط بيش‌تر بين زن و مرد مي‌باشد. خداوند که انسان را براي زندگي اجتماعي آفريد، اين پيوند و ربط ضروري را نيز در جان آن‌ها ايجاد نموده است.

مودّت غالباً جنبه متقابل دارد، امّا رحمت يک جانبه و ايثارگرانه است، زيرا بقاي خانواده گاه نيازمند خدمات متقابل است که سرچشمه آن مودّت است و گاه خدمات بدون عوض که با ايثار و رحمت پوشش داده مي‌شود .[2]

[1] . سوره روم 30: 21.

[2] . ر. ک: تفسير نمونه 16: 391 و بعد از آن، الميزان 16: 166.