آري، ازدواج، فاصله و جدايي زن و مرد را به پيوند تبديل مي‌کند و چنان هماهنگي و علاقه‌ي متقابل بين آن دو برقرار مي‌کند که به منزله يک روح در دو قالب مي‌شوند و در پناه آن از خطرات جنسي و اخلاقي محفوظ مي‌مانند.

به همين جهت است که پيامبر عظيم الشأن اسلام(صلي الله عليه وآله) ازدواج را تشويق و ترغيب و آن‌را سنّت خود معرّفي مي‌نمايد. و فرموده است: «اَلنّکاحُ سُنَّتي فَمَن رَغِبَ عَن سُنَّتي فَلَيسَ مِنِّي»[1] ازدواج سنّت من است و کسي که از اين سنّت روي گردان باشد، از من نيست.

هم‌چنين فرموده است: «خِيَارُ أُمَّتِي الْمُتَأَهِّلُونَ وَ شِرَارُ أُمَّتِي الْعُزَّابُ».[2] بهترين امّت من در بين متأهلين و بدترين آن‌ها در بين عزاب و کساني‌که به اين سنّت الهي پشت پا مي‌زنند، قرار دارند.

در روايت ديگري آمده است: «مَا بُنِيَ بِنَاءٌ فِي الْإِسْلَامِ أَحَبُّ إِلَى اللهِ تَعَالَى مِنَ التَّزْوِيجِ».[3] هيچ بنايي در اسلام بنيان گذاري نشده که در نزد خداوند محبوب‌تر از بنيان ازدواج باشد.

و نيز فرموده‌اند: «مَنْ تَزَوَّجَ أَحْرَزَ نِصْفَ دِينِهِ وَ فِي حَدِيثٍ آخَرَ فَلْيَتَّقِ اللهَ فِي النِّصْفِ الْآخَرِ أَوِ الْبَاقِي».[4] هر کس ازدواج کند نيمي از دين خود را حفظ کرده و بايد در حفظ نيمه ديگر پرهيزکاري نمايد.

کوتاه سخن اين‌که، از ديدگاه اسلام هدف از ازدواج تنها پاسخ‌گويي به غريزه جنسي نيست، دستيابي به آرامش و سکون، وصول به زمينه‌هاي محبّت و مودّت، بقاي نسل و تکامل انساني و ... نيز مدّ نظر است.

3. حقّ داشتن پدر و مادر شايسته

نخستين وظيفه زن و مرد براي صاحب فرزند شدن، رعايت حق کودک در داشتن پدر و مادر شايسته است که در نخستين گام با ازدواج قانوني و شرعي صورت مي‌گيرد و در کانون مقدّس خانواده تجلّي مي‌يابد.

[1] . بحارالانوار 100: 220 ح23.

[2] . همان: 221، ح32.

[3] . وسائل الشيعة 20: 14 باب 1، من ابواب النکاح، ح4.

[4] . الکافي 5: 329، ح2.