تولّد فرزند خارج از اين دايره، اوّلين تعدّي به حقوق کودک است که اسلام از آن نهي کرده است، کودکي که خود را محصول پيوندي بي‌هويّت و غيرمقدّس بداند در آينده دچار اختلال‌هاي عاطفي و رفتاري خواهد شد. بسياري از کودکان بزه‌کار، نابهنجاري عاطفي و رفتاري خود را از اين مسأله به ارث رده‌اند. بنابراين هر کودکي حق دارد خود را متعلّق به نهادي مقدّس و قانوني داند.

از سوي ديگر، خانواده نخستين کانون تربيت کودک و معمار اوّليه شخصيّت اوست. در همين مدرسه تربيتي است که فرزندان به تدريج از رفتار پدر و مادر الگوبرداري مي‌کنند، از اين رو روش اخلاقي والدين در ساختن شخصيّت آينده فرزندان بسيار مؤثر است.

براي رسيدن به اهداف بزرگي که به آن اشاره گرديد، اسلام تشکيل خانواده بر اساس محورهاي ديني و قانوني را محترم و به انجام آن ترغيب و تشويق نموده و در مواردي لازم مي‌داند. ائمه اطهار(عليهم السلام) براي انتخاب همسران بهتر و شايسته دستوراتي صادر و شرايطي بيان نموده‌اند. فقيهان نيز در کتب فقهي به استحباب آن فتوا داده و انجام آن‌را محبوب و پسنديده دانسته‌اند.[1]

رعايت اين شرايط مي‌تواند خانواده را براي زن و مرد با آرامش و مودّت و رحمت همراه سازد و آن‌ها را در جهت تربيت فرزنداني که خود سالم باشند و بتوانند در جهت ساختن جامعه سالم و مدينه فاضله که از دير زمان خواست بشر بوده و هست، ياري دهند. بخشي از اين شرايط در ادامه بيان مي‌شود.

4. زمينه‌هاي رعايت حق کودک قبل از ازدواج

ابتدا لازم است يادآوري گردد، صفاتي که در روايات ذکر شده براي انتخاب زن و مرد هر دو مي‌باشد، هر چند بيش‌تر به عنوان صفات زنان بيان گرديده است.

[1] . جامع المقاصد12: 8 مسالک الافهام 7: 9 ـ 10 جواهرالکلام 29: 12 العروة الوثقي مع تعليقات عدة من الفقها 5: 481.