به تعبيري ديگر، صفات مذکور براي طبيعت انساني که قصد ازدواج دارد بيان شده اعمّ از اين‌که مرد باشد و يا زن، ولي از آن‌جا که عرف و عادت، بلکه طبيعت[1] چنين اقتضا دارد که غالباً مرد، زن را انتخاب مي‌کند و اوست که ابتدا در مورد ازدواج تصميم مي‌گيرد، صفات به عنوان صفات زن مطرح گرديده است. در حالي‌که ازدواج مشترک بين هر دو مي‌باشد و اولاد نيز از زن و مرد است و هر دو مسئوليّت تربيت آن‌را دارند. دليل اين مدّعا رواياتي است که هم کفو بودن زن و مرد را لازم مي‌شمرد. مانند آن‌که از پيغمبر کرم(صلي الله عليه وآله) نقل شده است که فرموده‌اند: «أَنْكِحُوا الْأَكْفَاءَ وَ انْكِحُوا فِيهِمْ وَ اخْتَارُوا لِنُطَفِكُمْ»[2] با کفو (هماهنگي و توافق و تماثل در جسم و جان، روحيّه و اخلاق) خود ازدواج نماييد.

اين احتمال نيز وجود دارد که رعايت بعضي صفات در زنان از اهميّت بيشتري برخوردار باشد، زيرا در جاي خود به اثبات رسيده است که صفات مادر از طريق شير به فرزندان منتقل مي‌شود.

الف: دينداري

نقش و تأثير باورهاي ديني و اخلاقي در ايجاد آرامش در زندگي خانوادگي و تربيت صحيح آنها، قابل انکار نيست. بر اين اساس است که قرآن کريم با صراحت، ازدواج با زنان و مردان مشرک را نهي مي‌کند و ازدواج با آنان را منوط به ايمان آوردنشان مي‌داند. در ضمن يادآور مي‌شود که اگر زيبايي ظاهري يا ثروت و مکنت آنان مايه ‌اعجاب شما گردد، باز هم

[1] . «اين‌که از قديم الايام مردان به عنوان خواستگاري نزد زن مي‌رفته‌اند از بزرگ‌ترين عوامل حفظ حيثيت و احترام زن بوده است، طبيعت، مرد را مظهر طلب و عشق آفريده است و زن را مظهر مطلوب بودن و معشوق بودن. طبيعت، زن را گل و مرد را بلبل، زن را شمع و مرد را پروانه قرار داده است. اين يکي از تدابير حکيمانه و شاهکارهاي خلقت است که در غريزه مرد نياز و طلب و در غريزه زن ناز و جلوه قرار داده است و ضعف جسماني زن را در مقابل نيرومندي جسماني مرد با اين وسيله جبران کرده است. خلاف حيثيّت و احترام زن است که به دنبال مرد بدود. براي مرد قابل تحمّل است که از زني خواستگاري کند و جواب ردّ بشنود ... تا بالاخره زني رضايت خود را به همسري با او اعلام کند، امّا براي زن که مي‌خواهد محبوب و معشوق باشد و از قلب مرد سر در آورد تا بر سراسر وجود او حکومت کند قابل تحمّل و موافق غريزه نيست که مردي را به همسري خود دعوت کند و احياناً جواب ردّ بشنود و سراغ مرد ديگري برود». مرتضي مطهري، نظام حقوق زن در اسلام: 38 ـ 39.

[2] . الکافي 5: 332، ح3، وسائل الشيعة 20: 48 باب 13، من ابواب النکاح، ح3.