او از جهت بهداشت و نظافت و تغذيه و ديگر امور برطرف سازد، بنابراين آن‌چه مربوط به حضانت طفل است، تربيت جسمي محسوب مي‌شود.

ب: تربيت ايماني

مقصود از تربيت ايماني، پرورش و ربط دادن کودک به اصول اعتقادي است، مانند اعتقاد به خداوند متعال، رسولان الهي، ملائکه، ائمّه اطهار(عليهم السلام) و ديگر مباني اعتقادي و نيز وادار نمودن طفلي که مفهوم عبادت (مانند نماز و روزه) را مي‌شناسد به انجام آن و نيز به تلاوت قرآن و دوستي اهل بيت پيامبر(عليهم السلام).

ج: تربيت اخلاقي

مقصود از آن، پرورش و ربط دادن کودک به فضائل اخلاقي و وجداني است بدين ترتيب که اخلاق پسنديده را به او تلقين کرده و در جهت پذيرش و تخلّق و عادت به آن‌ها سعي وافر نمايد.

د: تربيت عقلي

مقصود از آن، کمک فکري به کودک است به گونه‌اي که عقل و استعداد وي در دراز مدّت قوي و بارور گردد و بتواند آن‌چه به نفع اوست از علوم و فنون را بياموزد و از آن‌چه به ضرر اوست دوري گزيند.[1]

11. حکم تعليم و تربيت

به نظر مي‌رسد که فقها به دليل بديهي و روشن بودن مسأله، تعليم و تربيت کودکان را به طور مستقل مطرح ننموده‌اند ولي از عباراتشان در ابواب مختلف مثل باب حضانت[2]، ابواب عبادات[3] و غير آن چنين استفاده مي‌شود که بر اوليا واجب است اطفال خود را نسبت

[1] . ر. ک: موسوعة احکام الاطفال و ادلتها264:3الي 266.

[2] . ر. ک: رياض المسائل144:12، مختلف الشيعة 314:7، الدروس الشرعية76:3، جواهر الکلام174:38.

[3] . ر. ک: الخلاف305:1، مسألة 52، المقنعة: 360 ـ 361، نهاية الاحکام: 318:1، تذکرة الفقها335:4، مسألة 599، مفتاح الکرامة 243:5.