خطاب در اين آيه به شخص پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) مي‌باشد به‌ويژه آن‌که در وقت نزول اين آيه در مکّه[1]، غير از اهل بيت پيامبر(صلي الله عليه وآله)، يعني حضرت خديجه و اميرالمؤمنين(عليهما السلام) نماز خوان نبوده و ليکن موردي که آيه مربوط به آن است، موجب تخصيص حکم آن نمي‌شود.

از اين رو برخي از مفسّرين گفته‌اند که عموم آن امّت اسلامي را شامل مي‌شود[2]، به‌ويژه به قرينه ذيل آيه (وَ العَاقِبَةُ لِلتَّقوَي) يعني آن‌چه باقي مي‌ماند و سرانجامش مفيد و سازنده و حيات بخش است، همان تقوي و پرهيزگاري است که همه مؤمنين خواستار آن مي‌باشند و «أهل» در اين آيه شامل اقارب و اولاد بالغ و مميّز غير بالغ مي‌باشد، بدان جهت به دستور اين آيه بر پدر و مادر و ديگر اوليا واجب است فرزندان و بستگان خود را به نماز امر نمايند. هم‌چنين واجب است احکام نماز را به آن‌ها آموزش دهند، زيرا امر به نماز اختصاص به اقامه آن ندارد، دليل بر اين مدّعا جمله (وَاصطَبِر عَلَيهَا) مي‌باشد، يعني در اداي اين تکليف و مشکلاتي که در انجام آن وجود دارد شکيبا باش. مشکلات احتمالي، مربوط به اداي نماز و تعليم احکام آن، هر دو مي‌باشد، نتيجه آن‌که، اين آيه دليل است بر وجوب تربيت کودکان به اقامه نماز و آموزش احکام آن، البتّه اين دليل اختصاص به مورد نماز دارد و ديگر موارد را شامل نمي‌گردد.

5- ‌اي کساني‌که ايمان آورده ايد، بايد بردگان شما و هم‌چنين کودکانتان که به حدّ بلوغ نرسيده‌اند در سه وقت ـ براي ورود به محل استراحت شما ـ از شما اجازه بگيرند، قبل از نماز فجر، و در نيم روز هنگامي که لباس‌هاي معمولي خود را بيرون مي‌آوريد، و بعد از نماز عشاء؛ اين سه وقت، وقت خصوصي براي شماست. (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ امَنُوا لِيَستَأذِنکُمُ الَّذِينَ مَلَکَت أَيمَانُکُم وَ الَّذِينَ لَم يَبلُغُوا الحُلُمَ مِنکُم ثَلَاثَ مِرَّاتٍ مِن قَبلِ صَلَاةِ الفَجرِ وَ حِينَ تَضَعُونَ ثِيابَکُم مِنَ الظَّهِيرَةِ وَ مِن بَعدَ صَلَاةِ العِشَاءِ)[3].

[1] . تفسير القرطبي(الجامع لاحکام القرآن) 163:11.

[2] . همان: 263، تفسير التبيان199:7، انوار التنزيل65:2، محاسن التأويل2829:7.

[3] . سوره نور58:24.