به صورت کودکستان و يا دارالايتام ايجاد نمايد و از خزانه دولت مصارف آن‌ها را بپردازد و يتيمان هر شهري را در آنجا جمع کند و از آن‌ها نگهداري نمايد، ولي پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) اين کار را نکرد و هم‌چنين ديگران، و ظاهراً دستور صريحي هم در اين خصوص صادر نفرمودند، هر چند انجام آن منعي ندارد و جواز آن از ادّله به دست مي‌آيد ـ به هر صورت آن‌ها اين کار را نکردند، زيرا اين‌گونه مؤسسات براي پرورش کامل جسمي و رواني کودک نارسا است.

به عبارت ديگر، کارها وقتي جنبه قانوني و اداري پيدا مي‌کند، جنبه‌ي عاطفي اش را از دست مي‌دهد و به صورت فرمول خشک اداري با نقايص بسيار، انجام مي‌پذيرد، به علاوه ممکن است افراد بسياري با کمال استحقاقي که دارند محروم بمانند و افرادي هم بدون داشتن استحقاق، به سوءاستفاده بپردازند.

اسلام بدون اين‌که با اقدامات اجتماعي خيرخواهانه مخالف باشد، مسأله امداد و حمايت از کودکان درمانده و يتيم را صورت فردي و شخصي داده و علاقه دارد هر کسي خود را ملزم و موظّف بداند که نيروهاي اضافي خود را در راه خير و سعادت انسانهاي درمانده به کار اندازد.

اين برنامه دو فايده بسيار مهم دارد:

1ـ پرورش عواطف انساني و حس نوع دوستي و ضعيف نوازي در وجود افراد مرفّه.

2ـ بهره مند شدن طبقه مستمند از محبّت و نوازش ديگران و دلگرمي و اطمينان آن‌ها به محيط زندگي.

به گفته ويکتور هوگو: «چيزي از روح انسان نبايد حذف شود، بايد تکميل گردد، انسان بي نياز و مرفّه بايد عواطف انساني اش به کار افتد و انسان نيازمند و ناتوان هم بايد دلگرم و بهره مند از محبّت ديگران باشد، شما طفلي را در پرورشگاه با بهترين برنامه غذايي بزرگ کنيد و طفل ديگري با برنامه غذايي متوسط، يا پايين‌تر از متوسط، ولي در دامن پرمهر مادر و تحت نظارت و عطوفت پدرانه پدر پرورش دهيد، آن‌گاه ببينيد کدام‌يک سالم‌تر و شاداب‌تر و در نشيب و فراز زندگي کامياب‌تر است. مسلماً دوّمي، زيرا اوّلي چيزي از روحش گرفته شده و فقط به شکمش توجّه شده، ولي دوّمي چيزي از روحش کم نشده، شکمش هم سير گشته،