فقط از اوّلي کم‌تر خورده است، به علاوه در مورد دوّمي نيازهاي مادري و پدري يک مرد و زن که مربوط به روح ايشان است، ارضا شده و در مورد اوّلي چنين نيست».[1]

آري، تنها محيط خانواده و عواطف مخصوص است که مي‌تواند روان طفل را به طور جامع و کامل پرورش دهد، بدين‌جهت اولياي دين به مردم، به پدران و مادران، به سرپرستان خانواده ها، پيوسته سفارش مي‌کردند از يتيمان نگهداري کنيد، آنان را به خانه‌هاي خود ببريد و در کنار سفره خانواده بنشانيد و مثل فرزندان خويش تربيت کنيد، در ادب آنان بکوشيد و با نوازش و مهرباني مسرورشان نماييد.

ساختن دارالايتام و لباس و غذا دادن به يتيمان برهنه و گرسنه از عبادات بسيار با فضيلت است، ولي نوازش يتيم، مهرباني و عطوفت نسبت به او و تعليم و تربيت صحيح وي، خود عبادت جداگانه‌اي است و در پيشگاه خداوند پاداش مخصوص دارد، روايات بسياري اين مدّعا را اثبات مي‌نمايد، در ذيل نمونه هايي از آن‌را ذکر مي‌نماييم:

17. روايات وارد شده در فضيلت تربيت ايتام

1ـ پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) فرموده است: کسي که يتيمي را در خانواده خود نگهداري کند و از هر جهت در پرورش او بکوشد تا دوران کودکي‌اش سپري گردد و از او سرپرستي نمايد تا بي نياز شود، با اين عمل، خداوند بهشت را بر او واجب مي‌کند. «مَن عَالَ يَتيِمًا حَتَّي يَنقَضِي يُتمُهُ أَو يَستَغنِي بِنَفسِهِ أَوجَبَ اللهُ لَهُ الجَنَّةَ».[2]

2ـ هم‌چنين آن حضرت فرموده است: کسي که متکفّل يتيمي شود، او را به خانه خود ببرد و در خوردني‌ها و نوشيدني‌ها شريک نمايد بي‌گمان پاداش او بهشت است، مگر آن‌که گناه غير قابل عفوي مرتکب شده باشد. «مَن کَفَلَ يَتيِمًا بَينَ المُسلِمينَ فَأَدخَلَهُ إِلَي طَعَامِهِ وَ شَرابِهِ أَدخَلَهُ اللهُ الجَنَّةَ البَتَّةَ... ».[3]

[1] . اسلام و حقوق کودک: 187 ـ 188.

[2] . مستدرک الوسائل192:13، باب58 من ابواب ما يکتسب به، ح7، الکافي51:7، اواخر حديث7، تهذيب الاحکام177:9، اواسط حديث714.

[3] . مستدرک الوسائل473:2، باب78 من ابواب الدفن، ح5.