3ـ و نيز فرموده است: بهترين خانه شما خانه‌اي است که در آن يتيمي مورد احسان و عطوفت قرار گيرد و بدترين خانه، خانه‌اي است که در آن به يتيمي بد رفتاري و ستم شود. «خَيرُ بُيُوتِکُم بَيتٌ فِيهِ يَتِيمٌ يُحسَنُ إِلَيهِ وَ شَرُّ بُيُوتِکُم بَيتٌ يُسَاءُ إِلَيهِ».[1]

4ـ جعفر طيار در جبهه جنگ کشته شد، خبر به مدينه رسيد، رسول اکرم(صلي الله عليه وآله) به منزل جعفر آمد، به خانم او اسماء بنت عميس فرمود: کودکان جعفر را بياور، پيامبر يتيمان او را در آغوش گرفت و آن‌ها را بوييد و بسيار مهرباني کرد، عبدالله بن جعفر مي‌گويد: خوب به خاطر دارم روزي را که پيامبر نزد مادرم آمد و خبر مرگ پدرم را به او داد و دست محبّت بر سر من و برادرم کشيد.[2]

5ـ اميرالمؤمنين(عليه السلام) فرموده است: يتيم را آن‌طور تربيت کن که فرزند خويش را تربيت مي‌کني و در مقام مجازات مانند فرزند خويش تأديب نما. (يعني در وقت مجازات مانند فرزند خويش با يتيم مدارا کن)، «أَدَّبِ اليتَيِمَ مِمَّا تُؤَدَّبُ مِنهُ وَلَدَکَ وَاضرِبهُ مِمّا تَضرِبُ مِنهُ وَلَدَکَ».[3]

6ـ هم‌چنين آن حضرت در لحظات آخر عمر با برکت خود به فرزندان خويش درباره يتيمان سفارش مي‌کند به اين‌که در غذاي جسم آنان مسامحه ننماييد، مرتّب غذاي آن‌ها را بدهيد و مواظب باشيد گاه به گاه نباشد، در غذاي جان آنان نيز مراقبت کنيد، متوجّه باشيد روحيه آن‌ها در برابر شما ضايع نشود و روانشان آزرده و ملول نگردد، «اللهَ اللهَ فِي الاِيتَامِ فَلا تُغِبُّوا أَفوَاهَهُم وَ لا يضيِعُوا بِحَضرَتِکُم... ».[4]

از مجموع اين روايات استفاده مي‌شود که لازم است ايتام مانند ساير فرزندان جامعه تربيت شوند و از کليه مزايا و عواطف انساني بهره مند گردند.

در ممالک اسلامي يتيميان دوش به دوش ساير فرزندان، در آغوش خانواده‌ها تربيت شوند و در وضع غذا و لباس و محبّت و ادب آنان به قدري مراقبت شود که يتيم احساس

[1] . همان474:2، باب78 من ابواب الدفن، ح6.

[2] . بحارالانوار92:79 - باب التعزيه و الماتم، ح44.

[3] . وسائل الشيعة 479:21، باب85 من ابواب احکام الاولاد، ح1.

[4] . صبحي صالح، نهج البلاغة: 421، بخشي از نامه 47.