21. تربيت کودک در اعلاميه جهاني و کنوانسيون حقوق کودک

اصل دوّم اعلاميه جهاني حقوق کودک مقرّر مي‌دارد: «کودک بايد از حمايت ويژه برخوردار شود و امکانات و وسايل ضروري جهت پرورش بدني، فکري، اخلاقي و اجتماعي وي به نحوي که سالم و طبيعي و در محيطي آزاد و محترم، توسط قانون يا مرجع ذي ربط در اختيار وي قرار گيرد، در وضع قوانيني بدين منظور، منافع کودکان بايد بالاترين اولويت را داشته باشد».

و در اصل چهارم اعلاميه مزبور آمده است: «کودک بايد از امنيت اجتماعي بهره مند گردد، در محيطي سالم پرورش يابد و بدين منظور کودکان و مادران بايد از مراقبت و حمايت خاص ـ که شامل توجه کافي، پيش و بعد از تولد مي‌شود ـ بهره مند شوند، کودک بايد امکان برخورداري از تغذيه، مسکن، تفريحات و خدمات پزشکي مناسب را داشته باشد».

هم‌چنين در موادّي از کنوانسيون حقوق کودک به اين مسأله اشاره شده، از جمله ماده 18 آن آمده است: «دولت‌هاي عضو، حداکثر تلاش خود را به کار خواهند بست تا رسميت اين اصل تضمين گردد که هر دوي والدين در پرورش و رشد کودک مسئوليت مشترک دارند. والدين و يا بر حسب مورد سرپرستان قانوني، مسئوليت اصلي پرورش و رشد کودک را بر عهده دارند و نگراني اساسي آنان حفظ بيشترين منافع کودک است».

22. مقايسه تعاليم اسلام با اعلاميه جهاني و کنوانسيون در تربيت کودک

حاميان بين المللي حقوق کودک بعد از قرنها به اين فکر افتادند که بايد در جهت رشد صحيح و تکامل کودکان چاره انديشي شود و نتيجه تلاش و کوشش آن، تصويب مواد ذکر شده مي‌باشد که چکيده عمده آن چنين است: «بايد مصالح کودک بيش از هر چيز ديگر مورد نظر قرار گيرد».

اين جمله بسيار پُر مغز است، در اين جمله تنها اصلي که مورد توجّه قرار گرفته مصالح عالي کودک است؛ در برابر مصالح کودک، همه چيز بي مصلحت مي‌شود. تأمين مصالح کودکان يعني تأمين زندگي، اخلاق و ايمان، عمران و آبادي، علم و صنعت و تمدّن، دمکراسي و آزادي، پيشرفت و ترقّي، سرافرازي و... ، زيرا کودکان هستند که اگر