در اين آيه شريفه مراحل مختلف عمر بشر و انگيزه‌هاي حاکم بر هر مرحله را پنج مرحله يعني بازي و غفلت، سرگرمي، تجمّل، تفاخر و تکاثر بيان شده و نخستين مرحله، دوران کودکي است که زندگي در هاله‌اي از غفلت و بي خبري و بازي و سرگرمي فرو مي‌رود.[2]

هم‌چنين در روايات به رعايت اين نياز طبيعي در کودکان دستور داده شده، مانند اين‌که امام صادق(عليه السلام) مي‌فرمايد: بگذار فرزندت تا هفت سال به بازي بپردازد، در هفت سال دوّم به تأديب و تربيت او همّت گمار و در هفت سال سوّم مراقب او باش، «دَعِ ابنَکَ يَلعَب سَبعَ سِنينَ وَ يُؤَدَّبُ سَبعَ سِنينَ وَ اَلزَمهُ نَفسَکَ سَبعَ سِنينَ».[ 2 ]

اسلام علاوه بر اين‌که، از واپس زدن اين تمايل طبيعي کودکان نهي مي‌کند، توصيه مي‌نمايد که پدران و مادران، امکانات لازم را براي بازي کردن کودکان فراهم کنند و در هر موقعيت و مقام اجتماعي که هستند وقتي را براي بازي با فرزندان خويش اختصاص دهند.

در روايت آمده است که پيامبر(صلي الله عليه وآله) آن‌چنان به بازي کودکان اهميت مي‌دادند که گه‌گاه به هنگاه سجده، نوه خردسالشان امام حسين(عليه السلام) بر پشت آن حضرت مي‌نشيند، پيامبر(صلي الله عليه وآله) آن‌قدر سجده را طول مي‌دهند که برخي از صحابه نگران مي‌شوند و بعد از نماز در توضيح طولاني کردن سجده مي‌فرمايند: فرزندم مرا سواري خود قرار داده بود، ناپسند شمردم قبل از آن‌که احتياجش برآورده شود او را با شتاب پايين بياورم. «قالَ: لکِنَّ ابنِي ارتَحَلَنِي فَکَرِهتُ أَن أُعَجَّلَهُ حَتّي يَقضِيَ حَاجَتَهُ».[3]

افزون بر اين، در روايات توصيه شده، اگر کودکتان هم بازي ندارد و يا بازي با بعضي از کودکان تأثير منفي مي‌پذيرد، خود را به روش کودک در آوريد و با او بازي کنيد، از جمله اميرالمؤمنين(عليه السلام) مي‌فرمايد: «مَن کَانَ لَهُ وَلَدٌ صَبا».[4]

اگر پدران و مادران به بازي فرزندان خود توجّه کنند با روحيات و احساسات آن‌ها آشنا مي‌شوند، زيرا کودک از طريق بازي کردن به بيان احساسات خود

[ 1 ] . ر. ک: تفسير الميزان164:19، تفسير الکبير(28 ـ 30): 464، تفسير نمونه351:23.

[2] . وسائل الشيعة 475:21، باب 83 من ابواب احکام الاولاد، ح4.

[3] . سنن النسايي245:2، باب83 من کتاب التطبيق، ح1137.

[4] . وسائل الشيعة 486:21، باب90من ابواب احکام الاولاد، ح1.