مي‌پردازد و ترس‌ها و نگراني‌هاي خود را ابراز مي‌کند و گاه براي بسياري از مشکلات خود راه حل پيدا مي‌کند.

البتّه در بازي‌هايي که والدين حضور پيدا مي‌کنند نبايد اراده خود را به کودکان تحميل نمايند، بلکه بهتر است اجازه دهند فرزندانشان آنان را هم بازي تلقّي کنند. در روايات به اين نکته ظريف تربيتي اشاره شده است، مانند اين‌که، پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: هر کس که کودکي نزد اوست براي او کودک شود، يعني رفتار کودکانه انجام دهد و خود را به صورت هم بازي او در آورد، «مَن کَانَ عِندَهُ صَبِيٌ فَليَتَصَابَ لَهُ».[1]

يادآوري

در خاتمه لازم است يادآوري شود، مقصود از آزادي کودک در اين مرحله اين نيست که والدينِ کودک او را براي هر نوع بازي آزاد بگذارند، حتّي بازي‌هايي که براي جسم و روح او مضّر باشد؛ بلکه بايد با ايجاد تنوّع و کنترل بازي‌ها در جهت رشد جسمي و روحي کودک گام برداشته شود و از بازي‌هاي خشن، مخرّب و آزار دهنده جلوگيري به عمل آيد.

به بيان ديگر، والدين بايد در نوع بازي و اسباب آن توجّه و دقّت کافي داشته باشند و تهيه اسباب بازي‌ها، هدفدار و منطبق با نياز کودک و مناسب با ويژگي‌هاي رشد او باشد؛ بازي و اسباب آن بايد ضمن سرگرم کردن کودک، دقّت، تفکّر و روحيه او را تقويت کند و توان بدني و فکري را افزايش دهد. اسباب بازي‌هايي که کودک بتواند در آن دخل و تصرّف نمايد و نوعي ابتکار و ابداع را موجب شود، بسيار مناسب است.

ب: مرحله‌ي آمادگي براي تعليم و تربيت

با آن‌که بازي، نياز و حق کودک است و والدين بايد به رعايت اين حق پايبند باشند، ولي اين بدان معني نيست که کودک هميشه بازي کند، بلکه بايد به گونه‌اي برنامه ريزي شود که در دوره نوجواني و جواني به تدريج وظايف و مسئوليت‌هاي جدّي تر، جاي بازي

[1] . همان: ح2.