و سرگرمي را بگيرد، زيرا از ديدگاه صاحب‌نظران علوم تربيتي، دوران بازي کودک، دوره کارآموزي موقّت کودکان و مقدمه‌اي براي اشتغال به کارهاي جدّي‌تر است.[1]

بدين جهت است که در روايات، هفت سال دوّم عمر کودک را دوران تعليم و تربيت ناميده‌اند، زيرا کودک در اين سنين مفاهيم را درک مي‌کند و خوب و بد، نفع و ضرر، و زشت و زيبا را مي‌فهمد و به طور جدّي آمادگي و استعداد براي تعليم و تربيت در او پيدا مي‌شود، مربّي لايق بايد از اين موقعيت ممتاز بهره جويد و به تربيت صحيح کودک در زمينه‌هاي مختلف همّت گمارد.

در روايات بسياري بر رعايت اين نکته تأکيد شده، مانند اين‌که امام صادق(عليه السلام) مي‌فرمايد: کودک در هفت سال اوّل عمر به بازي سرگرم است، هفت سال دوّم به تعليم و آموزش، و هفت سال به شناخت احکام حلال و حرام. «قالَ: اَلغُلامُ يَلعَبُ سَبعَ سِنينَ وَ يتَعَلَّمُ الکِتابَ سَبعَ سِنينَ وَ يتَعَلَّمُ الحَلالَ وَ الحَرامَ سَبعَ سِنينَ».[2]

و روايات ديگري نيز با عبارات مختلف وارد شده[3]، البتّه در بعضي از آن‌ها دوره بازي و سرگرمي، شش سال[4] تعيين گرديده است.

ج: مرحله‌ي مشاوره و بروز استعدادها

اين مرحله تقريباً از اوائل بلوغ شروع مي‌شود و در آن، نوجوان توان اظهار استعداد خويش را دارد، بنابراين والدين بايد با مشورت و ايجاد زمينه‌هاي مناسب، او را در بروز استعدادهايش ياري نمايند.

زمان اين مرحله، در روايات هفت سال سوّم عمر کودک تعيين شده است. از پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) نقل شده که فرموده است: کودک، هفت سال اوّل عمر خويش آقا و آزاد است و در هفت سال دوّم، خدمتگذار است(بي چون و چرا از پدر و مادر اطاعت مي‌کند)

[1] . ر. ک: اسلام و تعليم و تربيت221:2.

[2] . الکافي47:6، باب تأديب الولد، ح3.

[3] . همان: ح1، وسائل الشيعه473:21، باب82 من ابواب احکام الاولاد، ح1و باب83، ح1و4 ـ 5و7.

[4] . الکافي46:6، باب تأديب الولد، ح2.