الف: حق نام و هويت

تأثير اسم زيبا و با مفهوم بلند در احياي شخصيت کودک و تربيت وي به سوي کمال غير قابل انکار است. در روايات آمده است: مردي دست کودک خود را گرفته به نزد پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) آورد و از حضرت سؤال کرد: حق اين کودک بر من چيست؟ فرمودند: برايش اسم زيبا انتخاب کن و او را به نيکي تربيت کن! و در جايگاه زيبا قرار ده. «قالَ: تُحَسَّنُ اسمَهُ وَ أَدَبَهُ وَ ضَعَهُ مِوضِعًا حَسَنًا»[1]. در روايت ديگري از آن حضرت نقل شده که فرموده است: بيش از آن‌که لقبهاي زشت بر فرزندانتان غلبه پيدا کند، لقب و کنيه‌هاي خوب بر آنان بگذاريد. «بَادِرُوا أَولادَکُم بالکُني قَبلَ أَن تَغلِبَ عَلَيهِمُ الأَلقَاب».[2]

ب: تکريم کودک و ارزش انساني او

اوّلين شرط تربيت صحيح و پرورش شخصيت و استقلال کودک آن است که پدران و مادران، فرزندان خود را بشناسند و ارزش حقيقي آن‌ها را از نظر دور ندارند، باور کنند که طفل آنها، همانند يک برّه يا يک مرغ نيست که فقط غذايي بخورد و حرکتي کند و در جايي بخوابد، بلکه طفل آن‌ها يک انسان واقعي است، ولي ضعيف و ناتوان. يک بشر حقيقي است و داراي ذخائر و سرمايه‌هاي بزرگ انساني که بايد به‌تدريج استعدادهاي دروني‌اش شکفته شوند و از قوّه به فعليت بيايند.[3]

ج: ارضاي غريزه‌ي حبّ ذاب با تکريم کودک

يکي از سرمايه‌هاي فطري و ذخائر طبيعي که در باطن هر انسان به قضاي حکيمانه الهي ايجاد شده، غريزه حبّ ذات است، هر انساني قبل از هر چيز و هر کس، به خود علاقه دارد و به طور فطري عاشق و شيفته‌ي خويشتن است و هيچ چيز در نظر آدمي به قدر خودش عزيز و محبوب نيست.

[1] . الکافي48:6، باب حق الولد، ح1.

[2] . کنز العُمّال419:16، ح45202.

[3] . گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت80:2.