دسته دوّم: رواياتي است مبني بر تشويق احترام به مردم و بيان پاداش آن، مانند آن‌که پيغمبر اکرم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: در امّت من بنده‌اي از بندگان خدا نيست که نسبت به برادر ديني خود احترام و ملاطفت و مهرباني داشته باشد، مگر اين‌که خداوند خدمتگزاري از خدمتگزاران بهشت به او عطا فرمايد.[1]

در روايت ديگري آمده است: کسي که برادر مسلمان خود را که بر او وارد شده است، تکريم و احترام نمايد، در حقيقت خداوند را احترام نموده است. «مَن أَتَاهُ أَخُوهُ المُسلِمُ فَأَکرَمَهُ فَإِنَّما أَکرَمَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ»[2] و نيز روايات ديگري که در اين باره وارد شده است.[3]

دسته سوّم: رواياتي است که در خصوص تکريم و احترام نسبت به کودکان وارد شده، مانند اين‌که پيغمبر اکرم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: به فرزندان خود احترام کنيد و با آداب و روش پسنديده با آن‌ها معاشرت نماييد يا به روش و آداب پسنديده آن‌ها را تربيت نماييد. «قالَ: اَکرِمُوا أَولادَکُم وَ أَحسِنُوا آدَابَهُم»[4].

در اين گفتار جامع و پُر مغز، پيامبر عالي‌قدر اسلام با جمله «اَحسِنُوا آدابَهُم» همه وظايفي که متوجّه خانواده و مدرسه و محيط و جامعه است بيان فرموده و چيزي فروگذار نشده است.

هم‌چنين امام صادق(عليه السلام) از آن حضرت نقل مي‌کند که فرموده است: فرزندان خود را دوست بداريد و نسبت به آن‌ها ترحّم نماييد و اگر چيزي به آن‌ها وعده داديد به وعده خود وفا کنيد، آن‌ها از مطالب خارج از خانواده چيزي نمي‌دانند، آن‌چه مي‌دانند اين‌است‌که شما به آن‌ها غذا و ديگر لوازم زندگي مي‌دهيد. «أَحِبُّوا الصَِّبياَنَ وَارحَمُوهُم»[5]. به همين مضمون از امام کاظم(عليه السلام) نيز روايت شده و در ادامه مي‌فرمايد: خداوند به هيچ چيز به اندازه‌اي که نسبت به زنان و کودکان اجحاف و بي اعتنايي شود، غضب نمي‌نمايد.[6]

[1] . الکافي206:2، باب في الطاف المؤمن و اکرامة، ح4.

[2] . همان: ح3.

[3] . همان: ح5 ـ 6 ـ 7.

[4] . مستدرک الوسائل168:15، باب63 من ابواب احکام الاولاد، ح3، بحارالانوار95:101، ح44.

[5] . الکافي49:6، باب برّ الاولاد، ح3.

[6] . همان: 50، ح8.