دسته چهارم: رواياتي است که دلالت دارد با فرزندان در مسائل گوناگون خانوادگي مشورت نماييد و با نظر خواهي در مباحث علمي و اجتماعي، آنان را در اداره زندگي خود در آينده توانمند سازيد.

دسته پنجم: رواياتي است که در آن‌ها تأکيد شده به کودکان خود سلام کنيد. در مباحث قبلي، رواياتي[1] مربوط به دسته اخير، ذکر شد و بعد از اين نيز خواهد آمد.

هـ: نکته مهم

مطلبي که لازم است اولياي اطفال توجّه داشته باشند اين‌که پي ريزي شخصيت کودک زود شروع مي‌شود، يعني از همان هفته‌هاي اوّل ولادت، و اوقات شيرخوارگي و ايامي که طفل در گهواره زندگي مي‌کند، احساسات رواني او آغاز مي‌گردد، موقعي که کودک حرف نمي‌زند، قدرت راه رفتن ندارد، نمي‌تواند با انگشت‌هاي ناتوان خود چيزي را بگيرد و خلاصه مانند پاره گوشت متحرکي در گوشه‌اي افتاده است، تندي و خشونت و مهر و نوازش در روح او اثر مي‌گذارد و نتايج مطبوع يا نامطبوع اعمال ديگران در وي منعکس مي‌شود.

پدر و مادر بايد از همان زمان متوجّه کودک باشند و در راه پرورش روان و احياي شخصيت وي، به وظايف تربيتي خويش عمل کنند.

امّ الفضل همسر عباس بن عبد المطلب، دايه حضرت امام حسين(عليه السلام) مي‌گويد: روزي رسول اکرم(صلي الله عليه وآله)، حسين(عليه السلام) را که در آن موقع شيرخوار بود از من گرفت و در آغوش کشيد، کودک، لباس پيامبر(صلي الله عليه وآله) را‌تر کرد، من طفل را چنان به شدّت از پيامبر(صلي الله عليه وآله) جدا کردم که گريان شد، حضرت به من فرمود: لباس مرا آب پاک مي‌کند، ولي چه چيز مي‌تواند غبار کدورت و رنجش را از قلب فرزندم حسين(عليه السلام) برطرف نمايد. «يا أُمُّ الفَضلِ! إِنَّ هذِهِ الإِراقَةَ المَاءُ يُطَهَّرُها فَأَي شَيءٍ يُزيِلُ هَذَا الغُبَارَ عَن قَلبِ الحُسَينِ[2](عليه السلام)».

[1] . وسائل الشيعة 62:21، باب35 من ابواب احکام العشرة، ح1 ـ 2.

[2] . گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت111:2، مستدرک الوسائل557:2، باب4 من ابواب النجاسات، ح5.