و: محبّت به کودک

يکي از بهترين وسائل پرورش عواطف کودکان و تربيت آنها، نوازش و ابراز مهر و محبّت نسبت به آن‌ها است، همان‌گونه که کودک به غذا، آب، هوا و خواب نيازمند است، به محبّت و نوازش نيز محتاج است.

نوازش مطبوع‌ترين غذاي روان کودکان است، کودک از بوسيدن، بوييدن، در آغوش پدر و مادر رفتن، خشنود و مسرور مي‌گردد و لذّت مي‌برد.

محبّت ريشه اصلي و بنياد اخلاق نيک و مايه اساسي سجايا و ارزش‌هاي انساني است، محبّت خداوند به انسان و محبّت انسان به خدا و نيز محبّت پيامبر(صلي الله عليه وآله) و امام(عليه السلام) به امّت و محبّت امّت به پيامبر و امام و علاقه مسلمين به يکديگر، سرمايه اساسي دين است و در آيات و روايات، بسيار مهم تلقي شده تا جايي‌که امام صادق(عليه السلام) در ضمن حديثي فرموده است: آيا حقيقت دين، جز محبّت و دوستي، چيز ديگري است؟ «هَلِ الدَّينُ إِلاّ الحُبُّ».[1]

تمام کوشش‌هاي پيامبران الهي در تبليغ دين، و تمام فداکاري‌هاي سربازان با ايمان در ميدان‌هاي جنگ، و نيز تمام عبادت‌ها و فداکاري مردان الهي، از يک منشأ، نيرو مي‌گيرد و آن حبّ است، حبّ به خدا و حبّ به دين خدا.

در موضوع بحث ما، محبّت و نوازش والدين به کودک، به او جرأت و شجاعت و اعتماد به نفس مي‌بخشد و روحيه او را در برابر مشکلات قوي مي‌سازد، اکسير محبّت، داروي بسياري از دردها و بيماري‌هاي روحي، و حتّي جسمي کودک است، او با محبّت، آرام و شاداب مي‌شود و غنچه دلش شکوفا مي‌گردد. کمبود يا فقدان محبّت زمينه ساز بسياري از بيماري‌هاي رواني و جسمي کودک از قبيل بي اشتهايي، بي خوابي، شب ادراري، تقليدهاي بي مورد، رفتارهاي نامعقول، خواب‌هاي آشفته، افسردگي رواني، عصبانيت، خشونت و... است.[2]

[1] . الکافي80:8، ح35، وسائل الشيعة 170:16، باب15 من ابواب الامر و النهي ح16.

[2] . ر. ک: حقوق فرزندان در مکتب اهل بيت: 81.