ز: توجّه اولياي دين به محبّت نسبت به کودکان

در روايات اسلامي براي محبّت به کودکان تأکيد فراوان شده است، مانند:

1ـ رسول اعظم(صلي الله عليه وآله) در ضمن خطبه‌اي در بيان وظايف مردم در ماه رمضان مي‌فرمايد: به بزرگسالان خود احترام کنيد و نسبت به کودکان خود ترحّم و عطوفت داشته باشيد. «قالَ: وَقَّرُوا کِبَارَکُم وَارحَمُوا صِغَارَکُم».[1]

2ـ و نيز فرموده است: کسي که به کودکان محبّت و شفقت نداشته باشد و بزرگسالان را احترام نکند، از ما نيست. «لَيسَ مِنّا مَن لَم يَرحَم صَغيِرَنا وَ لَم يُوَقِّر کَبِيرَنا».[2]

3ـ از وصاياي اميرالمؤمنين(عليه السلام) به فرزندان هنگام شهادتش اين بود که در خانواده خود به کودکان عطوف و مهربان باشيد و بزرگترها را احترام کنيد.[3]

4ـ امام صادق(عليه السلام) مي‌فرمايد، خداوند بعضي از مردان را به خاطر شدّت محبّت و دوستي نسبت به فرزندانش مورد لطف و رحمت خويش قرار مي‌دهد. «إِنَّ اللهَ لَيرحَمُ العَبدَ لِشِدَّةِ حُبَّهِ لِوَلَدِهِ».[4]

5ـ هم‌چنين آن حضرت نقل مي‌کند: موسي بن عمران(عليه السلام) به درگاه خدا عرض کرد، کدام اعمال نزد تو برتر است؟ فرمود: دوست داشتن کودکان، زيرا فطرت آنان را بر توحيد و يگانگي خود آفريدم و اگر از دنيا بروند با رحمتم آنان را داخل بهشت مي‌نمايم.[5]

5. اظهار مهرباني و عطوفت نسبت به کودکان

دوست داشتن فرزند کافي نيست، بلکه آثار رواني و تربيتي اين دوستي آن‌گاه ظهور مي‌يابد که مهر و محبّت قلبي به عاطفه و صميميت در عمل و سخن گفتن مبدّل گردد،

[1] . وسائل الشيعه10: 313، باب 18 من ابواب احکام شهر رمضان،ح20.

[2] . مجموعه ورّام34:1.

[3] . شيخ مفيد، الامالي: 222، المجلس السادس و العشرون، اواخر حديث1، بحارالانوار203:42، باب127، (کيفية شهادته و وصيته(عليه السلام))، اواسط حديث7.

[4] . الکافي50:6، باب برّالاولاد، ح5.

[5] . خالد برقي، المحاسن457:1، باب المحبوبات، ح1057، جامع احاديث الشيعة 292:21، باب1 من ابواب احکام الاولاد، ح23.