بنابراين لازم است در عمل به گونه‌اي رفتار شود که طفل اين محبّت را با تمام وجود احساس کند و نيز در گفتار بشنود. در ادامه به بعضي از جلوه‌هاي محبّت والدين نسبت به کودک اشاره مي‌شود:

الف: زندگي در کنار والدين

از روشن‌ترين جلوه‌هاي محبّت، اين است که کودک در کنار والدين به‌ويژه با مادر و در آغوش گرم وي زندگي کند.

بي‌ترديد ارضاع کامل تمايلات باطني کودک و توجّه به تمام جهات شخصيت او، فقط در محيط خانواده ميسّر است و آغوش گرم و دامن پُرمهر مادران مي‌تواند اين وظيفه سنگين را به عهده بگيرد.

آهنگ آرام بخش قلب مادر، از بزرگترين مواهب الهي است که انسان در دوران کودکي بدان نياز شديد دارد و هيچ عاملي براي پرورش جسمي و عاطفي و رواني کودک بهتر و مؤثرتراز مادر نيست.

گاهي بچّه گريه مي‌کند در حالي که نه دردمند است، نه گرسنه؛ گريه او براي نوازش است، او گرسنه مهر و محبّت است و براي غذاي رواني خود گريه مي‌کند، به محض اين‌که مادر او را در آغوش مي‌گيرد، به سينه مي‌چسباند، دست نوازش به سرش مي‌کشد، آرام مي‌شود.

در تجربيات اخير معلوم شده که صداي قلب مادر براي بچّه از هر آهنگ موزوني جذّاب و دلنشين‌تر است، موقعي که صورتش روي سينه مادر قرار مي‌گيرد و صداي قلب مادر را مي‌شنود، آرام مي‌شود.[1]

اين هم يکي از شاهکارهاي خلقت است که نه تنها کودکان به وجود مادر نيازمند هستند، بلکه زنان نيز به وجود طفل نياز مبرم دارند. هنگامي استعدادهاي آنان به اوج کمال مي‌رسد و مي‌توانند از زندگي خويش لذّت کامل ببرند که بر مسند مقدس مادري بنشينند و فرزند و يا فرزنداني، آن‌ها را مادر صدا کنند.

[1] . گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت266:1.