ج: اداي امانت

اداي امانت از صفات زيباي اخلاقي مي‌باشد و سزاوار است والدين با عمل و رفتار و تأکيد نسبت به انجام آن، فرزندان خود را به آن عادت دهند.

اميرالمؤمنين(عليه السلام) خطاب به فرزندش امام مجتبي(عليه السلام) مي‌فرمايد: در امانت ديگران خيانت مکن، هر چند نسبت به تو خيانت شده باشد. «وَ لا تَخُن مَنِ ائتَمَنَکَ وَ إِن خانَکَ».[1]

حضرت لقمان(عليه السلام) در وصاياي خود به فرزندش فرموده است: ‌اي فرزندم، اداي امانت را پيشه خود قرار ده تا دين و دنياي تو سالم بماند و در زندگي امانت دار باش تا غني و بي نياز گردي. «يا بُنَي أَدَّ الأَمانَةَ تَسلَم لَکَ دُنياکَ وَ آخِرَتُکَ وَ کُن أَمِينًا تَکُن غَنِياً».[2]

د: انفاق مال

زندگي، مجموعه‌اي از خوشي‌ها و ناخوشي‌ها است و البتّه از آن گريزي نيست. در اين ميان برخي از اين ناملايمات نسبت به گستره زمان آن‌چنان فراگير بوده و همواره در طول حيات بشر استمرار يافته که گويي سرنوشت حتمي خيل عظيمي از انسان‌ها با آن رقم خورده و هيچ چيز و هيچ کس قادر نيست آن ‌را متحوّل و دگرگون سازد. از جمله اين‌که، بشر در خلال زندگي هزاران ساله خود همواره شاهد فقر و تنگدستي و گرسنگي گروه زيادي از يک سو، و انباشتن ثروت هاي بي حساب و سيري و رفاه و آسايش غير معقول اندکي از قشرهاي خاصي از مردم، از سوي ديگر بوده است. افزايش روزافزون فاصله طبقاتي و اختلاف فاحش امکانات زندگي بين اقشار مختلف جوامع بشري در طول تاريخ استمرار يافته و با آن‌که بسياري از انسان‌ها پيوسته و با همه توان به مقابله با اين پديده نامبارک برخاسته‌اند، هيچ‌گاه در انهدام يا جلوگيري از رشد و افزايش آن موفق نبوده‌اند. پيشرفت هاي علمي و صنعتي نيز نه تنها در اين‌باره کمکي ننموده، بلکه به مراتب بيش از پيش بدان دامن زده است، به طوري که در عصر حاضر، شاهد بيشترين و خطرناک‌ترين فاصله طبقاتي بين ميليون‌ها انسان فقير و نيازمند، و اقليتي از دنياپرستان زياده خواه و اسراف‌گران هستيم.

[1] . بحارالانوار10:75، (باب مواعظه و حکمه(عليه السلام))، ح68.

[2] . معاني الاخبار(2 ـ 1): 240، (باب معني الخلاق و الخُلق)ح1، بحارالانوار416:13، ح9.